Sipas matematikës, dhe veçanërisht sipas topologjisë, një degë e matematikës që studion format dhe lidhjet e tyre, një vrimë nuk është thjesht një gropë apo një hapje. Matematikanët e përkufizojnë një vrimë si një kanal që kalon plotësisht përmes një objekti, nga një anë në tjetrën, si vrima e një petulla. Një gropë që ka fund nuk konsiderohet vrimë në këtë kuptim.
Për shembull, një tunel si ai i Kanalit të La Manshit ka dy hyrje, por për matematikën përbën një vrimë të vetme, sepse hyrjet lidhen në brendësi. E njëjta logjikë zbatohet edhe për një pipëz apo kashtë: edhe pse ka dy skaje, ajo ka vetëm një vrimë.
Topologjia nuk shqetësohet për formën apo madhësinë e objekteve, por për mënyrën se si ato lidhen. Një topolog do ta konsideronte një top golfi, një top bejsbolli apo një frisbi si të njëjtë, sepse asnjëri nuk ka vrima. Ndërsa një petulla, një gjevrek apo një rreth basketbolli janë ndryshe, sepse kanë nga një vrimë në mes.
Duke përdorur këtë përkufizim matematikor, mund t’i rikthehemi pyetjes kryesore: sa vrima ka trupi i njeriut?
Në fillim, le të rendisim hapjet e dukshme: goja, anusi, uretra, vrimat e hundës, kanalet e veshëve, si dhe, te disa njerëz, vagina dhe kanalet e qumështit në thithka. Përveç këtyre, ekzistojnë edhe katër hapje shumë të vogla pranë syve, të quajtura kanale lotësh (dy për secilin sy), që derdhin lotët në zgavrën e hundës. Për më tepër, lëkura ka miliona pore.
Por a janë të gjitha këto vrima sipas topologjisë? Jo. Një test i thjeshtë është ky: a mund të futet një fije shumë e hollë nga një hapje dhe të dalë nga një tjetër? Në rastin e poreve, kanaleve të qumështit apo uretrës, përgjigjja është jo. Ato përfundojnë në fund dhe nuk lidhen me një dalje tjetër. Edhe kanalet e veshëve nuk numërohen, sepse mbyllen nga daullja e veshit.
Kështu, përjashtohen poret, uretra dhe shumë hapje të tjera që janë “gropa të verbra”. Ajo që mbetet janë hapjet që lidhen në brendësi të trupit.
Goja lidhet me anusin përmes traktit tretës, duke formuar një vrimë të vetme. Dy vrimat e hundës dhe katër kanalet e lotëve lidhen me zgavrën e hundës dhe me njëra-tjetrën. Në total, kemi tetë hapje që janë të ndërlidhura brenda trupit.
Megjithatë, në topologji, kur disa hapje lidhen në brendësi, numri i vrimave është një më pak se numri i hapjeve. Një shembull është një palë të brendshme: ka tre hapje, por vetëm dy vrima. Duke ndjekur këtë logjikë, trupi i njeriut ka shtatë vrima.
Ekziston edhe një rast i veçantë te gratë: vagina lidhet me mitrën dhe më pas me tubat fallopiane, të cilat janë të hapura në fund. Meqë është e mundur kalimi midis këtyre hapjeve, sistemi riprodhues femëror mund të përbëjë një vrimë shtesë.
Prandaj, sipas matematikës, përgjigjja përfundimtare është se trupi i njeriut ka shtatë ose tetë vrima, në varësi të anatomisë. Në fund, kjo pyetje nuk ka të bëjë vetëm me numërim, por me mënyrën se si strukturat e trupit lidhen mes tyre.
