Kur rreziku bëhet sistemik dhe jo episodik, kur pasiguria prek jetën e përditshme të qytetarëve, ekonominë, rendin publik dhe funksionimin e shërbimeve bazë, atëherë shteti nuk ka luksin të sillet sikur “gjithçka është nën kontroll”. Mohimi politik i krizës është faza më e rrezikshme e saj.
Nga pikëpamja e shkencës politike, emergjenca kombëtare është një instrument kushtetues për të rikthyer kapacitetin veprues të shtetit. Ajo krijon hierarki të qartë vendimmarrjeje, përgjegjësi të përqendruar dhe mundësi reale për mobilizim të burimeve njerëzore, financiare dhe logjistike. Pa këtë kornizë, çdo reagim mbetet i fragmentuar, i vonuar dhe shpesh propagandistik.
Sot, problemi nuk është vetëm kriza në vetvete, por mungesa e një sinjali të fortë politik që pranon realitetin dhe i flet qytetarëve me gjuhën e së vërtetës. Shteti që heziton të shpallë emergjencën, në fakt heziton të marrë përgjegjësi. Dhe kur përgjegjësia mungon, pasojat i paguan shoqëria.
Emergjenca nuk është pezullim i demokracisë, por test i saj. Një qeveri e sigurt në legjitimitetin e vet nuk ka frikë nga masat e jashtëzakonshme, sepse i përdor ato me afate, me kontroll dhe me transparencë. Përkundrazi, shmangia e tyre tregon frikë nga llogaridhënia dhe nga ekspozimi i paaftësisë reale.
Në këtë moment, nevojitet më pak retorikë qetësuese dhe më shumë vendimmarrje e guximshme. Shteti nuk matet nga sa bukur flet në konferenca shtypi, por nga sa shpejt dhe sa fort reagon kur rendi normal i jetës është tronditur. Dhe sot, realiteti kërkon reagim shtetëror të jashtëzakonshëm, jo menaxhim rutinë të një krize që po thellohet.
