Një studim i ri paralajmëron se metani i çliruar nga gazrat e shkarkimit të mjeteve që ulen në Hënë mund të ndotë zona shumë të rëndësishme shkencore, të cilat mund të ruajnë gjurmë të origjinës së jetës në Tokë. Sipas studiuesve, më shumë se gjysma e metanit të lëshuar nga motorët e anijeve kozmike mund të përhapet në rajone që në të kundërt do të mbeteshin të paprekura për miliarda vjet.
Modelimet tregojnë se molekulat e metanit mund të “kërcëjnë” mbi sipërfaqen hënore dhe të kalojnë nga Poli i Jugut në Polin e Veriut për më pak se dy ditë hënore. Brenda rreth shtatë ditësh hënore (gati shtatë muaj në Tokë), mbi 50% e këtij metani mund të bllokohet në zonat shumë të ftohta pranë poleve.
Shkencëtarët janë në veçanti të shqetësuar për krateret pranë poleve që nuk marrin kurrë rreze dielli, të quajtura zona me hije të përhershme. Aty gjendet akull i lashtë që mund të përmbajë molekula organike parabiotike, përbërës kimikë që mendohet se kanë luajtur rol në krijimin e jetës. Në Tokë, gjurmë të tilla janë zhdukur nga aktiviteti gjeologjik, por në Hënë ato mund të jenë ruajtur pothuajse të paprekura.
Problemi është se edhe gazrat e shkarkimit të anijeve kozmike mund të bllokohen në të njëjtat zona, duke mbuluar ose ndryshuar këto dëshmi shumë të çmuara. Arsyeja pse ndotja përhapet kaq lehtë është se Hëna pothuajse nuk ka atmosferë, ndaj molekulat lëvizin lirshëm, të ndikuara vetëm nga graviteti dhe temperaturat ekstreme.
Studiuesit theksojnë se nevojiten masa për mbrojtjen shkencore të Hënës, si projektimet më të kujdesshme të misioneve dhe instrumente që matin ndotjen reale. Ata e krahasojnë Hënën me mjedise të mbrojtura në Tokë, duke theksuar se edhe ajo meriton rregulla të forta për ruajtjen e saj.
