Ajo që supozohej të ishte një udhëtim relaksues me vozitje në plazh u shndërrua në një makth kur Joanne Appelbee dhe tre fëmijët e saj u rrëmbyen thellë në det.Vendimi i saj për të dërguar djalin më të madh, 13-vjeçarin Austin, të notonte përsëri në breg ishte, siç tha më vonë Joanne Appelbee, “vendimi më i vështirë i jetës sime” – por shpëtoi jetën e të gjithëve.
Familja po kalonte pushimet në Qindalup, rreth 250 kilometra në jug të Perthit në Australi. Moti në Geographe Bay fillimisht kishte qenë i mirë atë të premte të javës së kaluar, kështu që nëna Joanne, djemtë e saj Austin, Beau dymbëdhjetë vjeç dhe Grace tetëvjeçare po përgatisnin kajakun për plazh. Babai nuk kishte ardhur në plazh me ta.
Pikërisht kur fëmijët kishin vozitur pak më shumë seç duhej, era u shtua, tha Joanne për BBC-në. Moti ndryshoi dhe familja u rrëmbye gjithnjë e më shumë në det. “Humbëm rremat dhe u zhytëm më tej… Gjithçka shkoi keq shumë, shumë shpejt”, kujtoi Joanne.
Shpejt ata ishin larg bregut. Familja mbante veshur jelekë shpëtimi, por nëna kishte frikë se do t’i tërhiqte gjithnjë e më larg. Kështu që ajo mori një vendim të vështirë: për të mbijetuar, njëri prej tyre duhej të kthehej në plazh. Ajo nuk mund t’i linte fëmijët e vegjël vetëm në ujë. Kështu që dërgoi djalin e saj 13-vjeçar për të kërkuar ndihmë në breg. “E dija që ai ishte i fortë dhe se mund ta bënte këtë”, tha ajo në një intervistë me ABC.
“A është kjo një ëndërr?”
Për Austin, kjo shënoi fillimin e notit të jetës së tij. Fillimisht ai e kishte kajakun me vete, por për shkak se ishte dëmtuar, shpejt iu desh ta braktiste. Për katër orë, ai luftoi përmes detit të trazuar, duke përshkuar afërsisht katër kilometra. Ai mendoi për nënën dhe vëllezërit e motrat e tij, tha Austin për BBC-në. “Kur arrita në fund, mendova: Si do të shkoj në breg? A është kjo një ëndërr?” Ai ishte në shok, tha: “Doja të qaja, doja të villja, por… nuk e dija si ishin, nëse ishin ende gjallë.”
Austinit iu desh të ecte edhe dy kilometra përgjatë bregut për të arritur në telefonin e nënës së tij. Rreth orës 6:00 të mbrëmjes, ai më në fund bëri një telefonatë urgjence, por më pas u rrëzua. Paramedikët e çuan adoleshentin në spital. Vetëm prej andej ai arriti të lajmëronte të atin.
Ndërkohë, Joanne dhe dy fëmijët e saj kishin qëndruar në det për orë të tëra, në varka të fryra, të veshur me jelekët e shpëtimit. Errësira kishte rënë, grupi po shkonte gjithnjë e më tej në det, ndërsa valët po bëheshin gjithnjë e më të larta. Joanne filloi të dyshonte në vendimin e saj. Ajo tashmë po përgatitej për më të keqen, që djali i saj nuk do të kishte arritur në breg. “Nuk shihnim asgjë që mund të na shpëtonte”, i tha ajo BBC-së.
“Operacion shpëtimi mbinjerëzor”
Atë mbrëmje, grupi i kërkimit i njoftuar nga Austin më në fund e gjeti nënë me 3 fëmijët e tjerë rreth 14 kilometra larg bregdetit. Austin u njoftua se nëna e tij, Joanne, së bashku me vëllain e motrën e tij ishin gjetur gjallë në det. Ata, nga ana tjetër, mësuan shpejt se edhe Austin kishte shpëtuar.
Veprimet e Austin nuk mund të lavdërohen mjaftueshëm, deklaruan më vonë punonjësit e shpëtimit. Ata e quajtën atë një “shpëtim mbinjerëzor”. Vetë Austin thotë se nuk e sheh veten si hero. “Unë thjesht bëra atë që bëra”. Ai i tha ABC se megjithëse kishte trajnim si roje plazhi në shkollë, më parë e kishte gjetur edhe një not prej 350 metrash “mjaft të lodhshëm”.
Familja u gëzua pa masë që u ribashkua. “Ishte një fund absolutisht perfekt, me të gjithë të sigurt dhe të lumtur – pak të lënduar, por pa lëndime”, tha Joanne
