Nga Klevis Bakillari
Në një kohë kur zhvillimi i infrastrukturës rrugore është kthyer në prioritet kombëtar, një aks jetik për jugun dhe juglindjen e Shqipërisë vijon të mbetet në harresë: lidhja Berat – Skrapar – Tomorricë – Qafa e Gjarpërit – Maliq.
Sot, kur rrëshqitjet e fundit në aksin Përrenjas – Pogradec nxorën në pah edhe njëherë brishtësinë e infrastrukturës në juglindje të vendit, bëhet më e qartë se kurrë nevoja për alternativa të sigurta dhe funksionale.
Një aks i harruar, por strategjik
Lidhja Berat–Skrapar–Korçë nuk është thjesht një rrugë lokale. Ajo është një arterie me rëndësi kombëtare që do të:
Shkurtonte ndjeshëm distancën mes Berat dhe Korçë;
Nxirrte nga izolimi zonën e Skrapar dhe krahinën e Tomorricës
Krijonte një korridor të ri ekonomik dhe turistik;
Ofronte alternativë strategjike në raste emergjencash apo bllokimesh të akseve ekzistuese;
Kjo rrugë do të lidhte dy pole të rëndësishme historike, kulturore dhe ekonomike, duke krijuar një bosht të ri zhvillimi për Shqipërinë e mesme dhe juglindore.
Pse tani?
Rrëshqitjet dhe problematikat në segmentin Përrenjas–Pogradec dëshmojnë se mbështetja në një numër të kufizuar akseve kryesore rrit rrezikun e izolimit rajonal. Ndërtimi i aksit Berat–Skrapar–Korçë do të sillte:
Diversifikim të rrjetit rrugor
Rritje të sigurisë infrastrukturore
Ulje të kostove të transportit për banorët dhe bizneset;
Zhvillim të turizmit malor dhe kulturor (Tomorrica, Qafa e Gjarpërit, zona e Maliqit);
Potencial ekonomik dhe turistik!
Zona e Skraparit dhe Tomorricës ka potencial të jashtëzakonshëm për turizëm natyror, agro-turizëm dhe prodhime tradicionale. Lidhja direkte me Korçën dhe Beratin do të krijonte një qarkullim të ri vizitorësh dhe investimesh.
Berati, si qytet me status të veçantë kulturor dhe turistik, do të fitonte një dalje të re drejt juglindjes, ndërsa Korça do të lidhej më shpejt me Shqipërinë e Mesme dhe portet perëndimore.
Thirrje për veprim!
Institucionet qendrore dhe vendore duhet ta rikthejnë në tryezë këtë projekt si prioritet kombëtar.
Nuk është vetëm një kërkesë infrastrukturore — është një kërkesë për barazi zhvillimi, për siguri rrugore dhe për ringjallje ekonomike të zonave që prej dekadash presin investim.
Que vadis, Berat – Skrapar–Korçë?
A do të mbetet kjo një ide në letër, apo do të shndërrohet në një projekt konkret që i jep frymëmarrje një pjese të tërë të vendit?
Koha për të vepruar është tani.
