Interi do të ishte i gatshëm të vendoste 50 milionë euro për zëvendësuesin e vërtetë të mbrojtësit të majtë, Rikardo Kalafiorin.
Gjithmonë, nëse Alessandro Bastoni do të largohej drejt Barcelonës.
Në këto ditë është shkruar dhe dëgjuar gjithçka mbi mënyrën se si drejtuesit do të investonin paratë që pritet të vijnë nga Barcelona.
Disa thonë se këto para do të ishin të jashtëzakonshme, të mjaftueshme për të blerë 3-5 lojtarë, pasi sipas tyre “Oaktree” nuk është në gjendje të financojë Interin dhe Marota, Ausilio dhe Baçin duhet të përdornin këto fonde për të rregulluar të gjithë mbrojtjen dhe ndoshta edhe mesfushën.
Filozofia e pronësisë dhe drejtuesve nuk është aspak kështu. Sigurisht që, nëse mund të kursesh, por gjithmonë duke synuar të forcosh dhe përmirësosh skuadrën, askush nuk do të kritikonte veprimin, por ideja është të shitet, në këtë rast Bastoni, dhe të blihet një Bastoni i ri, domethënë dikush që nuk do të bëjë të humbasësh Bastonin. Më e qartë se kaq nuk bëhet.
Kjo “barrë” për të thënë që një lojtar i ardhshëm, i papjekur, një bast ose një shkëmbim që nuk bind nuk janë faktorë vendimtarë, në këtë rast, emri për të mos bërë të humbasësh një përfaqësues të kombëtares është ai i një lojtari të kombëtares. Arsenali e ka përdorur Kalafiorin më pak se 200 minuta në 8 ndeshjet e fundit në Premier League, ndërsa kundër Bajer Leverkusen në Champions League ka qëndruar 180 minuta në stol pa luajtur asnjë sekondë.
Ish-lojtari i Bolonjës është në gjendje të luajë si mbrojtës i majtë i brendshëm ose si krahu i majtë, duke dhënë gjithmonë një kontribut të madh në fazën sulmuese. Ideja e Kivusë është të mos humbasë atë lidhje në krahun e majtë që e bën këtë korsi të Interit një dhimbje koke për kundërshtarët.
Nuk ka negociata, emri ekziston dhe është i rëndësishëm. Gjithçka do të varet edhe nga vullneti i Bastonit (70/80 milionë) për të nisur një aventurë të re.
