Nga Klevis Elezi
Ka një krizë që nuk matet me shifra, nuk del në konferenca shtypi dhe nuk trajtohet në asnjë reformë. Është më e heshtur se varfëria dhe më e thellë se çdo përplasje politike. Është humbja e besimit.
Nuk është se njerëzit në këtë vend nuk kanë çfarë të bëjnë. Nuk është se mungojnë mundësitë në thelb. Ajo që mungon është bindja se çdo përpjekje ka kuptim. Dhe kur kjo bindje zhduket, çdo lëvizje bëhet e zbrazët, çdo angazhim kthehet në rutinë, çdo ëndërr në një kujtim të largët.
Shoqëria shqiptare po përjeton një lodhje të gjatë morale. Jo nga puna, por nga zhgënjimi. Nga premtimet që përsëriten dhe realiteti që nuk ndryshon. Nga një sistem që shpesh nuk shpërblen meritën, por durimin për të heshtur. Dhe në këtë klimë, njeriu nuk ndalon së vepruari sepse nuk di çfarë të bëjë ndalon sepse nuk beson më tek ajo që bën.
Kjo është forma më e rrezikshme e dorëzimit. Nuk është e dukshme. Nuk ka protesta, nuk ka zhurmë. Ka vetëm një tërheqje të ngadaltë nga përfshirja, nga përgjegjësia, nga shpresa. Është momenti kur individi zgjedh të mbijetojë, jo të ndryshojë.
Në këtë realitet, humbja nuk është vetëm personale. Ajo bëhet kolektive. Kur të rinjtë nuk shohin më të ardhme, ata largohen. Kur profesionistët nuk besojnë më tek sistemi, ata heshtin ose përshtaten. Kur qytetari nuk beson më tek drejtësia, ai e pranon padrejtësinë si normë. Dhe kështu, pa u ndjerë, shoqëria rrëshqet drejt një gjendjeje ku gjithçka vazhdon, por asgjë nuk përparon.
Të flasësh për zhvillim në një vend që ka humbur besimin, është si të ndërtosh mbi rërë. Mund të krijosh fasada, mund të prodhosh statistika, por nuk mund të ndërtosh të ardhme. Sepse e ardhmja kërkon më shumë se struktura kërkon bindje.
Dhe pikërisht kjo është ajo që po mungon: bindja se ja vlen të përpiqesh, se ja vlen të qëndrosh, se ja vlen të luftosh për diçka më të mirë.
Problemi, pra, nuk është mungesa e veprimit. Është mungesa e besimit pas veprimit.
Dhe nëse kjo nuk rikthehet, çdo përpjekje tjetër do të mbetet sipërfaqësore. Sepse një shoqëri mund të mbijetojë pa shumë gjëra, por jo pa besim.
Humbja më e madhe nuk është ajo që të merret. Është ajo që pushon së ekzistuari brenda teje.
