Teatri i radhës në Lezhë dhe alkimia politike e rritjes imagjinare u shfaqën qartë në një tjetër skenë të teatrit politik, këtë herë me sfond Lezhën e 8 prillit 2026, ku Kryeministri Edi Rama tentoi të luajë rolin e një “profesori të financave” që u shpjegon shqiptarëve një paradoks që nuk ekziston. Me tonin e tij karakteristik, ai shtroi një pyetje që, sipas tij, mbyll çdo debat: “Si mund të ketë korrupsion galopant, kur buxheti rritet dhe ne kemi para për paga e pensione?”
Për çdo qytetar që e ndjen peshën e jetesës dhe për çdo njohës të financave, kjo nuk është logjikë, por një alkimi politike përmes së cilës Rama përpiqet të bindë publikun se, nëse “arka” ka ende para, atëherë askush nuk po vjedh. Por e vërteta është shumë më e hidhur: korrupsioni i kësaj epoke nuk është vjedhja e rëndomtë e arkës, por kapja e vetë sistemit të prodhimit të parave përmes ligjeve të personalizuara dhe monopolit të miqve të pushtetit.
Inxhinieria e “vrimave të zeza” dhe asfalti me çmim ari që paguhet me borxh dëshmojnë se korrupsioni i epokës “Rama” është unik, sepse nuk ndodh në rrugicë me ryshfet, por në zyrë me letra të kopsitura dhe kontrata që mbysin të ardhmen. Përmes skemave të PPP-ve, ku rrugët tona kushtojnë mesatarisht 20 deri në 30 milionë euro për kilometër, paratë dalin nga buxheti në mënyrë “legale”, por me kosto të fryra që do t’i kishin zili edhe autostradat e Zvicrës.
Kjo është “vjedhja me licencë”, ku paratë shfaqen në buxhet, por destinacioni i tyre është paracaktuar për një grusht njerëzish. Ndërkohë që Kryeministri flet për rritje buxheti, ai harron të thotë se kjo rritje është e ushqyer nga një borxh publik galopant që po rëndon mbi kurrizin e shqiptarëve. Ne nuk po pasurohemi nga mirëqeverisja; ne po marrim kredi në emër të nipërve tanë për të paguar kontratat luksoze të oligarkëve që kontrollojnë çdo qelizë të ekonomisë.
Paradoksi i pagave përballë realitetit të hidhur të supermarketit dhe rënies së fuqisë blerëse bëhet i dukshëm kur Rama pyet me ironi se si rriten pagat nëse vidhet. Përgjigjja gjendet në xhepat e boshatisur të qytetarëve që përballen çdo ditë me rritjen e çmimeve. Edhe pse shifrat në letër mund të kenë lëvizur, fuqia blerëse është në rënie të lirë për shkak të inflacionit dhe taksimit të fshehur që vjen direkt nga monopolet e favorizuara.
Në Shqipërinë e vitit 2026, ne vazhdojmë të kemi pagat më të ulëta në rajon në raport me koston e jetesës, pasi paratë që Rama thotë se “teprojnë” për rritje pagash janë thërrime krahasuar me miliardat që kanalizohen në inceneratorë fantazmë që paguhen pa punuar, apo në koncesione shëndetësore që kushtojnë miliona, por ofrojnë shërbim minimal. Kjo nuk është rritje mirëqenieje; është një shpërndarje lëmoshash për të mbuluar zhvatjen sistematike të pasurisë kombëtare.
Diagnoza ndërkombëtare dhe maska që po bie e sistemit përballë fakteve të SPAK-ut tregojnë se, nëse gjithçka do të ishte kaq rozë sa thotë Kryeministri, do të mbetej mister pse raportet ndërkombëtare japin një diagnozë vdekjeprurëse për Shqipërinë. Transparency International (2026) na rendit në fund të Europës me vetëm 39 pikë, ndërsa DASH flet për korrupsion sistematik në çdo degë të qeverisjes. Kjo përforcohet nga arrestimet e fundit të ministrave, kryebashkiakëve dhe drejtorëve të rëndësishëm, që janë prova e pakundërshtueshme e kalbëzimit të administratës.
Kur gjysma e kabinetit tënd është në dyert e prokurorisë për vjedhje masive të parave publike, pretendimi se korrupsioni është thjesht “zhurmë” është një cinizëm që nuk mund të gjejë më vend në një shoqëri që kërkon llogaridhënie reale.
Nevoja për një kirurgji politike radikale dhe pse largimi i Ramës është i pashmangshëm vjen si pasojë e faktit se Shqipëria po vuan nga një sëmundje që nuk kurohet me propagandë, ekrane shumëngjyrëshe apo me takime asamblesh nëpër rrethe. Edi Rama është arkitekti i një strukture ku ligji i shërben oligarkut, ekrani i shërben pushtetit dhe opozita mbahet nën rrethim për të shmangur çdo lloj llogaridhënieje.
Kjo dëshmon se ky korrupsion nuk është një defekt i rastësishëm i sistemit, por vetë motori që mban në këmbë këtë qeverisje prej më shumë se një dekade.
Zoti Rama, ky vend nuk mund të marrë frymë për sa kohë “mjeku” është ai që e mban plagën hapur për interesat e tij elektorale. Dhe që këto miliarda të mos përfundojnë më në xhepa privatë, ka vetëm një rrugëdalje: ju duhet të ikni, sepse çdo ditë më shumë në atë zyrë është një kosto që Shqipëria nuk mund ta përballojë më në bilancin e së ardhmes./vna
