Në librin e tij të ri “Në sofrën e hënës”, kryeministri Edi Rama ka vendosur të hyjë sërish në territorin e botimeve personale. Një territor ku ai ka hyrë më herët me librin “Kurbani”, një vepër që u promovua si rrëfim politik, personal dhe filozofik mbi Shqipërinë dhe vetë autorin.
Promovimi i librit të ri u zhvillua, si zakonisht, në një atmosferë të shoqëruar nga oborri i tij mediatik dhe artistik. Një skenë tashmë e njohur, ku për çdo produkt të ri të kryeministrit – qoftë politik, artistik apo editorial – publiku i përhershëm është gjithmonë i pranishëm për ta shoqëruar me entuziazëm.
Në këtë kuptim, vepra e re mund të shihet lehtësisht si vazhdimi i një tradite që Rama e ka kultivuar prej vitesh: politikan, piktor, eseist dhe herë pas here edhe autor librash. Nëse “Kurbani” ishte kapitulli i parë i kësaj historie, botimi i ri mund të konsiderohet pa shumë mundim si “Kurbani 2”.
Ironia e momentit është se ky botim vjen pikërisht në muajin e Ramazanit. Një periudhë reflektimi për besimtarët myslimanë, ndërkohë që kryeministri – i cili shpesh e përshkruan veten si katolik, edhe pse nga origjina është ortodoks – zgjedh pikërisht këtë kohë për të dalë me një libër që i referohet simbolikës së sofrës së hënës.
Në Shqipërinë politike kjo nuk është ndonjë çudi e madhe. Identitetet fetare, simbolikat kulturore dhe retorika publike shpesh përzihen në një mënyrë që i shërben më shumë skenografisë sesa teologjisë.
Në fund të fundit, pas Lulzim Bashës dhe librit të tij “Misioni im”, duket se raftet e librarive shqiptare po kthehen gradualisht në një zgjatim të tribunës politike. Dhe në këtë garë të heshtur të autobiografive dhe reflektimeve politike, Rama duket se nuk ka ndërmend të mbetet pas.
Nëse libri do të lexohet shumë apo pak është një pyetje që zakonisht mbetet dytësore. Ajo që është e sigurt është se në Shqipëri librat e politikanëve rrallë kalojnë pa u vënë re — sidomos kur autori është vetë kryeministri.
