Gjatë 85 viteve të jetës së tij, Bartolo Longo kaloi nëpër ndryshime të jashtëzakonshme shpirtërore. I rritur në një familje katolike, ky jurist dhe avokat më vonë përqafoi spiritizmin dhe u bë prift satanist, para se t’ia kushtonte jetën Kishës Katolike. Pas vdekjes së tij, në vitin 1926, varri u kthye në një vend pelegrinazhi.
Në tetor të vitit 2025, Papa Leoni XIV e shpalli Longon shenjtor gjatë një ceremonie në Vatikan. Sot, Kisha Katolike e nderon atë si shenjtor, duke i kushtuar një vëmendje të veçantë ndihmës ndaj personave që përballen me probleme të shëndetit mendor.
Por si arriti udhëtimi shpirtëror i Longos të frymëzonte një përkushtim kaq të madh? Historia e tij ndërthur politikën italiane të shekullit XIX, rrënojat e qytetërimeve të lashta dhe okultizmin.
Kush ishte Bartolo Longo?
Longo u rrit si katolik në Latiano, një qytet në provincën e Brindisit, në jug të Italisë. Familja Longo e dërgoi të birin të arsimohej në një shkollë fetare me konvikt. Por, teksa po rritej në Italinë e viteve 1860, ai u largua gradualisht nga Kisha Katolike, në një periudhë ndryshimesh të mëdha shoqërore dhe politike. Lëvizja e Risorxhimentos, e cila në vitin 1861 bashkoi shtetet e ndryshme italiane nën flamurin e një Italie të vetme, tërhoqi nacionalistët dhe të tjerë që mendonin se Vatikani kishte tepër pushtet.
Sipas Urdhrit Domenikan, Longo u largua nga qyteti i lindjes në vitin 1861 për të studiuar në Universitetin e Napolit, ku u afrua me qarqe të interesuara për okultizmin. Ata i sugjeruan të provonte të komunikonte me botën e përtejme, në mënyrë që të lidhej me të atin, i cili kishte vdekur dhjetë vjet më parë. Kolegët e tij studentëprotestonin shpesh kundër papatit, ndërsa besimi te magjia, demonët dhe qeniet e tjera shpirtërore ishte mjaft i përhapur në atë kohë.
“Edhe unë fillova t’i urreja murgjit, priftërinjtë dhe Papën”, shkroi më vonë Longo. Në vend të tyre, ai filloi të admironte profesorët dhe kolegët e tij studentë, të cilët i shihte si “bijtë e përparimit, mbrojtësit e shkencës dhe kampionët e çdo lloj lirie”.
Në kohën kur nisi studimet për drejtësi, Longo kishte gjetur një qëllim më të lartë te spiritizmi, një lëvizje e shekullit XIX që u jepte rëndësi mediumeve, personave me aftësi të pretenduara paranormale dhe të tjerëve që pohonin se mund të komunikonin me botën e të vdekurve.
Sipas rrëfimeve, Longo u tërhoq aq shumë nga këto besime, saqë shkoi përtej praktikave të zakonshme të magjisë së salloneve dhe u përfshi në rite shumë më të errëta. Ai u largua aq shumë nga rrënjët e tij katolike, saqë u shugurua prift i një urdhri satanist.
Në librin Lay Saints, Joan Carroll Cruz citon shkrimet e Longos:”Një ditë, në fushat përreth Pompeit, kujtova gjendjen time të dikurshme si prift i Satanait… Mendova: Jam ende i kushtuar Satanait dhe vazhdoj të jem skllav dhe pronë e tij, ndërsa ai më pret në ferr.”
Megjithatë, brenda një dekade, Longo u kthye në katolicizëm dhe u bë anëtar laik i Urdhrit të Tretë të Shën Dominikut, falë ndërhyrjes në kohën e duhur të njërit prej të paktëve profesorë të krishterë në universitetin e tij. Pas kthimit në besim, ai i mohoi me vendosmëri interesat e dikurshme për spiritizmin, satanizmin dhe besimet e tjera jokristiane.
Si u bë Bartolo Longo shenjtor?
Puna e çoi Longon në vitin 1872 në Pompei, qytetin legjendar të rrënuar nga shpërthimi vullkanik. Atje, ai u prek thellësisht nga varfëria dhe dëshpërimi i njerëzve të thjeshtë. U tërhoq në një vend të veçuar në fshat, ku e pushtoi dëshpërimi për padrejtësitë që e rrethonin dhe për lidhjet e tij të dikurshme me besime të ndryshme. Teksa mendonte t’i jepte fund jetës, Longo shkroi se përjetoi një zbulesë:”Atëherë dëgjova në vesh jehonën e një zëri… që përsëriste fjalët e Virgjëreshës së Bekuar Mari: “Ai që përhap lutjen e Rruzares, do të shpëtojë.”
Në vitin 1876, Longo njoftoi planet për të ndërtuar një faltore madhështore kushtuar Rruzares, një përkushtim katolik që përfshin recitimin e lutjeve me ndihmën e rruazave, ndërsa besimtari mediton mbi ngjarje nga jeta e Jezusit dhe Marisë. Gjatë katër dekadave, ai ndërtoi në Pompei Faltoren e Virgjëreshës së Rruzares, duke mbledhur donacione nga e gjithë bota. Në vitin 1885, u martua me një konteshë vendase, e cila ishte ndër mbështetëset financiare të faltores.
Kisha Katolike e njohu zyrtarisht Longon në vitin 1980, kur Papa Gjon Pali II e shpalli të lumë. Ky është një akt zyrtar përmes të cilit një personi të vdekur i njihet statusi i të lumit dhe lejohet nderimi i tij publik.
Në vitin 2025, zyrtarët e Kishës mbështetën shpalljen e Longos shenjtor, duke vënë në dukje përkushtimin që kishte frymëzuar te besimtarët dhe veprimtarinë e tij bamirëse.
