Një dollap i mbyllur për gati 2.000 vjet në Pompei ka zbuluar një pamje intime të jetës së një prej banorëve të qytetit përpara se mali Vezuv të shkatërronte qytetin e lashtë romak. Mes sendeve të gjetura kishte mjete grimi dhe parfum, si dhe monedha, enë gatimi dhe hajmali të fëmijërisë.
Qyteti i Pompeit, dikur i lulëzuar dhe i vendosur pranë Napolit, u mbulua nga një shpërthim vullkanik në vitin 79 pas Krishtit, duke ruajtur ndërtesa, objekte dhe mbishkrime në mure nën disa metra hi.
Arkeologët rindërtuan pjesë të dollapit prej druri nga gjurmët e zbuluara në një shtëpi në Via dell’Abbondanza, një nga rrugët më të frekuentuara të Pompeit të lashtë, thuhet në një deklaratë të sitit arkeologjik.
“Ne nuk mund ta përcaktojmë me siguri identitetin e personit që jetonte në këtë shtëpi, por këto fragmente na afrojnë më shumë me jetën e tij të përditshme”, tha drejtori i sitit, Gabriel Zuchtriegel.
Ndër objektet e ruajtura brenda ishte një gjerdan që përbëhej nga të paktën 24 objekte të vogla prej kocke, paste qelqi, balte dhe kristali shkëmbor. Ato përfshinin figura të perëndive Bes dhe Merkur, si dhe duar e këmbë në miniaturë, boçe pishe dhe tufa rrushi.
Gjerdanë të tillë, të njohur si crepundia, tradicionalisht u dhuroheshin fëmijëve romakë si hajmali mbrojtëse, por edhe si lodra që prodhonin tinguj, të cilët i ndihmonin të rriturit të mbanin nën vëzhgim fëmijët.
Ndonjëherë, ato ruheshin edhe në moshë madhore si kujtime të fëmijërisë, duke ofruar një lidhje veçanërisht personale me banorin e panjohur të shtëpisë.
PARFUM, PARA DHE MINJ
Zbulimet e tjera tregojnë një histori më të zakonshme të jetës së përditshme.
Mes sendeve kishte piskatore, një shishe të vogël qelqi për parfum ose pomadë dhe një mbajtëse për temjan, së bashku me enë prej bronzi, qelqi dhe qeramike, si dhe tenxhere gatimi. Peshat prej plumbi, të gjetura në një kuti druri, sugjerojnë se dikush në shtëpi merrej me tregti.
Një enë e vogël e endur përmbante 38 monedha bronzi.
Fakti që si paratë, ashtu edhe objektet që duket se kishin vlerë sentimentale, mbetën pas, sugjeron se pronarët nuk patën kohë t’i merrnin me vete pasi shpërtheu Vezuvi.
“Pompei nuk është vetëm një vend me vepra të mëdha arti. Është gjithashtu një vend ku objektet më të zakonshme rikthejnë dimensionin njerëzor të së kaluarës”, tha Zuchtriegel.
“Vlera e këtij zbulimi qëndron te mundësia për të lexuar së bashku gjurmët e ndryshme të një jete: zakonet personale, punën dhe kujtimet.”
Shtëpia, e vendosur në një zonë qendrore të Pompeit, lidhet paraprakisht me një burrë të quajtur Cornelius Maximus, për shkak të mbishkrimeve të zbuluara aty. Fasada e saj u gërmua për herë të parë në vitin 1912, por vetëm tani arkeologët kanë studiuar disa nga dhomat që ndodhen pas saj, si pjesë e një projekti më të gjerë restaurimi.
Gërmimet zbuluan gjithashtu prova se disa nga problemet e jetesës urbane kanë ndryshuar çuditërisht pak gjatë dy mijëvjeçarëve. Arkeologët gjetën skeletet e copëzuara të dy minjve të vegjël brenda një amfore, e cila mbahej në një hapësirë magazinimi të ngritur.
