Shkrimi i dorës zhvillon përqendrimin dhe kreativitetin. Lufton lodhjen digjitale dhe mundëson memorizimin më të mirë të informacionit, sipas “Il Sole 24 Ore”.
Të shkruarit me stilolaps dhe letër, në një botë kryesisht të digjitalizuar, nuk është thjesht një modë e së kaluarës, por një ushtrim në shkathtësinë manuale dhe durimin për të përqendruar mendimin, shumë shpesh të shpërqendruar nga bombardimi i imazheve në lëvizje.
Gjithashtu një mënyrë për të dalluar veten: një shënim i shkruar me dorë është aq i rrallë saqë padyshim ngulitet në kujtesë më shumë sesa një mesazh i shkruar shpejt në “WhatsApp”.
Një projekt për ruajtjen e shkrimit të dorës sapo është paraqitur në UNESCO.
Aktualisht, ka nisur puna për mbledhjen publike të nënshkrimeve, me qëllim nominimin e shkrimit të dorës si një trashëgimi jomateriale e njerëzimit.
Komiteti Promovues i iniciativës është formuar, ndër të tjera, nga Instituti Grafologjik “Moretti i Urbino”, Shoqata Italiane e Grafologëve dhe Ossmed, Observatori i Ndërmjetësimit Gjuhësor.
Debati mbi nevojën për të mësuar sërish shkrimin e dorës në shkollën fillore, është i gjallë në botë dhe në Itali, ku Edicioni i III i Festivalit “Manu Scribere”, i promovuar nga Shoqata Italiane e Grafologjisë, u organizua në Bolonjë në fund të shtatorit.
Në Kaliforni, kthimi në shkrimin e dorës për afërsisht 2,6 milion studentë midis moshës 6-12 vjeç, vendas digjitalë, është bërë kohët e fundit ligj, ndërsa një studim i kohëve të fundit nga një grup neuroshkencëtarësh – në Universitetin Norvegjez të Shkencës dhe Teknologjisë – ka treguar se si shkrimi i dorës zgjeron dhe intensifikon lidhjet e trurit dhe ndihmon memorizimin.
Një nga stilolapsat më të çmuar në koleksionin “Kryevepra të Pineider” quhet, jo çuditërisht, “Psycho”, për të evokuar kompleksitetin e psikikës njerëzore.
Në ngjyrë argjendi me majë ari, ka një dizajn të ndërlikuar labirinti dhe gjysmëtransparent të endur.
Një modë, ajo e kthimit te stilolapsi?
TikTok-u regjistroi një rritje prej 63% në vitin 2024 për hashtagun #calligraphy, dhe influencër të shkrimit si vietnamezi Nhuan Dao dhe peruani Paola Gallegos kanë midis 2 dhe 9 milionë ndjekës.
“Të mësuarit e këtij arti është një ushtrim durimi: kërkon kohë dhe qetësi dhe, ashtu si kur jeni në shkollën fillore, duhet të fillosh nga vizat, për të mësuar format dhe proporcionet”, tha Aldo Iotti, një kaligraf mjeshtër i “Manu Scribere”.
Iotti u jep pjesëmarrësve kalamusin, një majë standarde që duhet të ndryshohet sipas lëvizjes së secilit person mbi letër, pasi edhe në një botë të standardizuar kjo është një risi e këndshme, asnjë dorëshkrim nuk është krejtësisht identik.
“Aurora”, një markë historike shkrimi në Itali, krenohet me kryeveprat e saj, të ekspozuara në “MoMA” në Nju Jork.
Marka ka krijuar dhe menaxhon “Officina della Scrittura”, pranë Torinos, një muze që ofron kurse në grafologji dhe psikologji, dhe rrëfen gjithçka që lidhet me kulturën e shkrimit të dorës së njeriut, nga pikturat në shpella te pllakat, të cilat evoluan për të lejuar shkrimin me një majë digjitale që është gjithnjë e më e ngjashme me letrën.
Mania më e fundit për koleksionistët?
Forma e majës, me skaje më të mprehta dhe më pak të rrumbullakosura se ajo standarde, është projektuar posaçërisht për praktikimin e artit të kaligrafisë.
Stilolapsa të mrekullueshëm me gurë të çmuar që zbukurojnë vijën, ndoshta për t’u përdorur me atë që njihet si boja më e shtrenjtë në botë, “boja japoneze sumi”.
Duhen katër vjet për ta prodhuar në formë të ngurtë. Asgjë nuk krahasohet me pigmentin vjollcë që gjendet në rrënojat e banjove romake që datojnë që nga shekulli III pas Krishtit në Carlisle, Angli.
Kjo është e ashtuquajtura ‘vjollcë tiriane’, një bojë e marrë nga mijëra guaska të thërrmuara nga Mesdheu, veçanërisht nga bregu i Marokut, e cila në atë kohë ishte më e shtrenjtë se ari – për shkak të procesit të vështirë të prodhimit.
