Qytetet më të mira në botë, sipas 15 shkrimtarëve, nga San Francisko në Fes

Çfarë e bën një qytet të madh? Arkitektura madhështore, historia e thellë, jeta e natës, ushqimi, transporti i lehtë apo thjesht një ndjesi që krijohet pas vizitave të përsëritura? 15 shkrimtarë të Telegraph Travel japin përgjigjet e tyre duke u mbështetur më shumë te emocionet dhe kujtimet sesa te statistikat. Gjithçka është subjektive.

1. Parisi (Chris Leadbeater): Dashuria për Parisin lindi gjatë një fundjave me shi, në një hotel të zakonshëm në lagjen e 9-të, dhe jo gjatë vizitave të mëparshme si turist. Është një lagje e vërtetë, me brasserie lokale, furra buke plot njerëz dhe zhurmën e metrosë që dëgjohet sipër.

Parisi ofron galeri, kisha, ushqim dhe verë me një stil që asnjë qytet tjetër nuk e ka, dhe gjithçka mund të shijohet duke ecur në këmbë.

2. Nju Orlinsi (Anthony Peregrine): Një festë e përhershme ku Europa mesdhetare takohet me SHBA-në. Ballkonet, muzika dhe koktejet e orës 16:00 në lagjen franceze mbështeten mbi rrënjë të thella kulturore që sollën xhazin, gumbo-n dhe jambalaya-n.

Ndihet si një “komplot për të kaluar mirë” dhe askund tjetër nuk gjendet diçka e ngjashme.

3. Sevilja (Ben Ross): Pemët e portokallit të hidhur, Alkazari, tapas-at te banaku, Plaza de España, Metropol Parasol dhe baret e flamenkos. Shmangeni korrikun dhe gushtin; periudha ideale është nga marsi në maj.

Mos lexoni më, thjesht shkoni.

4. Zyrihu (Amanda Hyde): Një “megaqytet kozmopolit në miniaturë”, me vetëm 430 000 banorë, por me opera, Qytetin e Vjetër, pishina buzë liqenit, galeri dhe tramvaje. Kujtimet përfshijnë ecjet në Uetliberg dhe çiftet që kërcejnë vals në tregun e Bürkliplatz-it.

5. Roma (Nick Trend): E pakrahasueshme për historinë, artin dhe arkitekturën. Panteoni frymëzoi kupolat që formësojnë horizontin e qytetit, ndërsa Roma mishëron epokat romake, të Rilindjes dhe baroke.

Në çdo cep dalin në pah gjurmë të historisë së Perandorisë.

6. Buenos Aires (Chris Moss): I madh, kaotik, hedonist dhe plot ankth. Kafenetë, libraritë dhe sheshet të sjellin ndër mend Europën e vjetër, por me saudade-n latino-amerikane.

Nekropoli i Recoletës është një miniaturë e qytetit: i papërsosur, në dukje i pafund dhe i bekuar me dritën më të bukur të pasdites në botë.

7. Helsinki (Sarah Marshall): Dikur i përqeshur si i zymtë, sot qyteti ka fituar vetëbesim, me restorante me yje Michelin, modë vintage në Kallio dhe festivale si Flow.

Deti, pyjet, saunat në ishuj dhe kënaqësia e përbashkët për një jetë të thjeshtë vazhdojnë ta tërheqin shkrimtaren.

8. Phnom Penh (Sean Thomas): Është i madh pjesërisht sepse gjatë viteve të regjimit të Khmerëve të Kuq konsiderohej, me gjasë, qyteti më i tmerrshëm. Sot ka rifituar gjallërinë dhe optimizmin, me tempuj pranë rrokaqiejve, tregje të gjalla, jetë nate si ajo në Bassac Lane dhe ushqim të lirë e të shkëlqyer.

9. Amsterdami (Greg Dickinson): Një muaj atje në vitin 2020 i zbuloi shpirtin e qytetit: Jordaan-in, kopshtet e Westerpark-ut, notin në Marineterrein dhe pijet buzë ujit.

Pas klisheve të Distriktit të Dritave të Kuqe fshihet një qytet i gjelbër, miqësor ndaj biçikletave dhe me galeri të shkëlqyera. Britania është me fat që e ka kaq pranë.

10. Hong Kongu (Gemma Knight-Gilani): Gjithmonë ecën përpara, por njëkohësisht mbetet gjithmonë vetvetja.

E shkuara dhe e ardhmja përplasen në tramvajet e tij, në Star Ferry-n 136-vjeçar, helikopterët dhe rrugët e ngritura për këmbësorë. Multikulturor, i dhembshur dhe mizor, është një qytet që mund ta duash dhe ta urresh njëkohësisht.

11. Fesi (Sarah Baxter): Hutues dhe me erë të rëndë, me rreth 9400 rrugica në medinë, pazare dhe punishte lëkurësh me aromë të rëndë.

Është gjëja më e afërt me udhëtimin në kohë që mund të përjetoni dhe aty do të humbisni si në hapësirë, ashtu edhe në kohë.

12. Mynihu (William Cook): Gjykohet padrejtësisht vetëm nga Oktoberfesti.

Është elegant dhe i sofistikuar, me Englischer Garten, udhëtime ditore në Alpe dhe salla e kopshte birreje që shërbejnë birrën e freskët më të mirë në botë. Është një “fshat me një milion banorë”, që nuk pushtohet kurrë nga turistët.

13. San Francisko (Gavin Haines): Çmenduria e tij miqësore është një defekt i mirëpritur në matricë.

Mjegulla, rrugët e pjerrëta si në filma, tramvajet, Golden Gate Bridge dhe sharmi rebel i Haight-Ashbury-t vazhdojnë ta bëjnë të veçantë, pavarësisht degradimit të qendrës dhe tepricave të kulturës së teknologjisë. Ai e la zemrën atje.

14. Sidnei (Steph Marinkovich): U desh kohë që ta dashuronte, pasi ishte rritur në periferitë perëndimore.

Tani ajo vlerëson portin, plazhet e arta, skenën ndërkombëtare të restoranteve dhe kulturën në rritje të periferive, siç është muzeu i ri Powerhouse në Parramatta. Mbi pesë milionë njerëz nuk mund të gabojnë të gjithë.

15. Londra (autor i paemëruar): Pas 40 vitesh, Londra ende e emocionon. Ka galeri të klasit botëror me hyrje falas, shtresa historie që shkojnë nga romakët deri te rrokaqiejt prej xhami, një larmi të jashtëzakonshme kuzhinash të renditura nga Michelin, pub-e historike dhe parqe të mrekullueshme.

Ka edhe të metat e saj: transportin e tmerrshëm, jetën e natës në rënie, krimin dhe çmimet gjithnjë e më të larta. Megjithatë, autori nuk mund të mendojë për një qytet tjetër që do të dëshironte ta kishte kaq pranë.