Më 16 tetor 2012, shkencëtarët njoftuan zbulimin e planetit Alpha Centauri Bb – në atë kohë, ekzoplaneti më i afërt i njohur, i cili ndodhet përafërsisht 4,37 vit drite larg. Planeti u zbulua nga një ekip i udhëhequr nga Xavier Dumusque nga Universiteti i Gjenevës, në bashkëpunim me Observatorin Evropian Jugor (ESO).
Zbulimi u realizua duke përdorur spektrografin HARPS në një teleskop në Kili, përmes metodës Doppler. Duke analizuar luhatjet në dritën e yllit Alpha Centauri B, studiuesit identifikuan një sinjal që tregonte praninë e një planeti me një masë minimale rreth 1,13 herë më të madhe se ajo e Tokës, i cili rrotullohet në një distancë shumë të afërt – vetëm 0,04 njësi astronomike (rreth 6 milionë kilometra).
Për shkak të kësaj afërsie, temperatura e vlerësuar në sipërfaqe kalonte 1 200 gradë Celsius, gjë që përjashton mundësinë e ekzistencës së ujit të lëngshëm; megjithatë, ky zbulim nxiti spekulime lidhur me mundësinë e ekzistencës së planetëve të tjerë brenda këtij sistemi.
Alpha Centauri është një sistem yjor i trefishtë që përbëhet nga Alpha Centauri A (i ngjashëm me Diellin), Alpha Centauri B (një xhuxh portokalli) dhe Proxima Centauri (një xhuxh i kuq që ndodhet 4,24 vit drite larg). Ky sistem është konsideruar prej kohësh si një kandidat ideal për eksplorime të ardhshme, pasi është sistemi i këtij lloji më i afërt me Sistemin tonë Diellor.
Megjithëse zbulimi i vitit 2012 ngjalli një entuziazëm të madh dhe u quajt “fqinji i Tokës”, deri në vitin 2015 u bë e qartë se sinjali i zbuluar, me shumë gjasa, nuk ishte një planet, por më tepër rezultat i lëkundjeve yjore ose gabimeve instrumentale.
Një përparim i vërtetë erdhi në vitin 2016 me zbulimin e planetit Proxima Centauri b, i cili rrotullohet brenda zonës së banueshme të Proxima Centauri dhe njihet si ekzoplaneti më i afërt i njohur.
Sot, sistemi Alpha Centauri mbetet një objektiv kyç për misionet e ardhshme ndëryjore, përfshirë projektin “Breakthrough Starshot”, i cili planifikon të dërgojë sonda në miniaturë drejt yjeve më të afërt.
Zbulimi i vitit 2012, ndonëse përfundimisht u rrëzua, mbetet një moment kyç që ilustron si kompleksitetin e kërkimit të ekzoplaneteve, ashtu edhe ritmin e shpejtë me të cilin po përparon kjo fushë.
