“Asnjë e vërtetë nuk mund ta shërojë dhimbjen…” Kjo frazë prek thellë, sepse të gjithë e dimë se dhimbja nuk pyet për arsye apo logjikë. Ajo vjen papritur, shpesh pa paralajmërim, dhe na detyron të përballemi me vetveten në mënyra që nuk i kemi pritur.
Psikologët e njohur, si Sigmund Freud, na mësojnë se shumë prej dhimbjeve tona rrjedhin nga konflikte të brendshme të pavetëdijshme. Të kuptuarit e tyre mund të na japë një këndvështrim, por nuk i zhduk ndjenjat e rënda që i shoqërojnë.
Viktor Frankl, me përvojën e tij në kampet e tmerrshme naziste, na tregon se dhimbja nuk zhduket as me kuptim. Ajo mbetet, por mënyra se si e përballojmë e bën jetën të mundshme. Kuptimi nuk e fshin dhimbjen, por na jep forcën për ta përjetuar atë me dinjitet dhe për të gjetur një mënyrë për të vazhduar përpara.
Në psikologjinë moderne, Brené Brown na kujton fuqinë e vulnerabilitetit. Dhimbja kërkon pranimin e saj, jo zgjidhje të menjëhershme. Ajo nuk është një problem që mund ta fikim me njohuri ose të vërteta të ftohta; ajo është një përvojë që duhet përjetuar, ndjerë dhe kuptuar. Terapia shpesh nuk synon të zhdukë dhimbjen, por të mësojë individin të jetojë me të dhe të shndërrojë vuajtjen në një burim forcë dhe vetëdije. Ndoshta, ajo që shëron nuk është njohja e një të vërtete absolute, por aftësia për të lidhur me të tjerët, për të ndjerë empati dhe për të pranuar ndjenjat tona pa frikë. Dhimbja është pjesë e qenies njerëzore, dhe mënyra se si e përballojmë mund të na bëjë më të fortë, më të ndjeshëm dhe më të gjallë.
Në fund, nuk ekziston një e vërtetë që e shëron dhimbjen. Por ekziston një mënyrë për ta jetuar atë, për ta ndjerë atë plotësisht dhe për të dalë nga ajo më i gjallë, më i kuptueshëm dhe më i lidhur me botën rreth nesh. Dhimbja mbetet, por jeta vazhdon, dhe ne kemi forcën për të ecur përpara.
