Një studim afatgjatë gjenomik tregon se bakteret që shkaktojnë kolerën janë në një luftë të vazhdueshme evolutive me viruset që i infektojnë (bakteriofagët), duke ndikuar në ashpërsinë e sëmundjes dhe përhapjen globale. Studiues nga Wellcome Sanger Institute, icddr,b dhe PGIMER zbuluan se në deltën e Gangut bakteret fitojnë dhe humbasin shpesh mekanizma mbrojtës kundër bakteriofagut ICP1. Këto mbrojtje i ndihmojnë të mbijetojnë, por kanë kosto: bakteret që i ruajnë priren të shkaktojnë sëmundje më të lehta dhe përhapen më pak jashtë rajonit.
Studimi sfidon idenë tradicionale se delta e Gangut është burimi kryesor global i kolerës, duke sugjeruar një model më kompleks rajonal. Analiza e mbi 2300 gjenomeve nga Bangladeshi dhe India Veriore gjatë rreth 20 viteve tregon se pellgu më i gjerë i Gangut është burimi kryesor gjatë kësaj periudhe. Për më tepër, përhapja e kolerës nuk ndjek thjesht rrjedhat ujore; ajo shpesh kufizohet brenda kufijve kombëtarë, duke theksuar rolin e lëvizjes njerëzore dhe dendësisë së popullsisë.
Të dhënat tregojnë se bakteret përshtaten vazhdimisht për t’i rezistuar virusit ICP1, ndërsa virusi zhvillon kundërmasa për të kapërcyer mbrojtjen. Prania e këtij virusi në zorrë lidhet me forma më të lehta të sëmundjes, pasi ai shkatërron bakteret. Kur bakteret investojnë më shumë në mbrojtje, aftësia e tyre për t’u përhapur globalisht duket se zvogëlohet.
Kuptimi i kësaj marrëdhënieje mund të ndihmojë në zhvillimin e trajtimeve të reja, përfshirë përdorimin e bakteriofagëve për të kontrolluar infeksionin. Gjithashtu, mund të përmirësojë sistemet e paralajmërimit të hershëm duke identifikuar variante më të rrezikshme. Kjo do t’u lejonte autoriteteve shëndetësore të ndërhyjnë më shpejt me vaksina, trajtime dhe masa sanitare për të kufizuar përhapjen e kolerës në nivel global.
