Shkencëtarët kanë zbuluar pse disa ishuj janë të mbushur me bretkosa dhe zhaba, ndërsa të tjerë kanë shumë pak. Për dekada, biologët kanë besuar se ishujt funksionojnë sipas një rregulli të thjeshtë: ishujt më të mëdhenj mbajnë më shumë specie dhe ata më pranë kontinenteve marrin më shumë jetë. Kjo teori u bë e famshme në vitet 1960 nga ekologët Robert MacArthur dhe Edward O. Wilson.
Por bretkosat nuk i ndjekin këto rregulla. Një studim i ri, i udhëhequr nga RaoniRebouças në Brazil, tregon se këta amfibë përballen me ishujt ndryshe nga kafshët e tjera sepse nuk mund të tolerojnë ujin e kripur. Lëkura e tyre është shumë e ndjeshme ndaj kripës dhe vezët apo larvat nuk mbijetojnë në det. Për këtë arsye, edhe një distancë e vogël detare mund të jetë e pakalueshme për to.
Studiuesit analizuan 3221 ishuj në mbarë botën dhe 1924 specie bretkosash, duke krijuar bazën më të madhe të të dhënave për bretkosat në ishuj. Ata matën numrin e specieve, mënyrat e ndryshme të jetesës dhe lidhjet evolucionare mes tyre.
Rezultatet treguan se largësia nga kontinenti kishte shumë pak ndikim tek shumica e ishujve. Për bretkosat, një ishull 20 kilometra larg bregut mund të jetë po aq i paarritshëm sa një ishull 2000 kilometra larg, sepse pengesa kryesore mbetet uji i kripur.
Nga ana tjetër, madhësia e ishullit dhe klima kishin ndikim të madh. Ishujt më të mëdhenj dhe më të ngrohtë mbështesnin më shumë specie dhe mënyra të ndryshme jetese. Për shembull, Groenlanda nuk ka pothuajse asnjë bretkosë për shkak të të ftohtit ekstrem, ndërsa Borneo ka mbi 400 specie.
Studimi tregon se teoritë klasike për ishujt nuk vlejnë njësoj për të gjitha kafshët. Për bretkosat, klima dhe habitatet janë më të rëndësishme se largësia nga kontinenti.
