Nga Klevis Elezi
Zhvillimet e fundit tregojnë qartë se lëvizja qytetare ka hyrë në një fazë të re, ku entuziazmi dhe pjesëmarrja e gjerë duhet të shoqërohen me organizim, strukturë dhe vizion afatgjatë. Çdo protestë e madhe arrin një moment ku energjia e rrugës duhet të përkthehet në objektiva të qarta, përfaqësim të organizuar dhe komunikim të unifikuar me opinionin publik.
Nga këndvështrimi politologjik, është e nevojshme një analizë e thelluar e situatës aktuale, e cila të identifikojë sukseset, dobësitë dhe sfidat që ka përpara kjo lëvizje. Kjo kërkon ngritjen e një strukture koordinuese që të jetë në gjendje të përfaqësojë kërkesat e qytetarëve, të organizojë aktivitetet e ardhshme dhe të ndërtojë ura komunikimi me institucionet, mediat dhe faktorët ndërkombëtarë.
Historia ka treguar se lëvizjet qytetare që arrijnë të ndikojnë realisht në jetën politike nuk janë domosdoshmërisht ato që mbledhin turmat më të mëdha, por ato që arrijnë të ndërtojnë organizim, disiplinë dhe një platformë të qartë veprimi. Pa një strukturë të tillë, ekziston rreziku që energjia qytetare të shpërndahet dhe mesazhi të humbasë forcën e tij.
Një nga gabimet më të zakonshme të lëvizjeve qytetare është besimi se numrat në rrugë janë të mjaftueshëm për të prodhuar ndryshim politik. Përvoja ndërkombëtare tregon se momenti vendimtar vjen kur energjia e protestës shoqërohet me strukturë organizative, përfaqësim dhe një strategji të qartë. Në të kundërt, edhe mobilizimet më të mëdha mund të humbasin vrullin e tyre me kalimin e kohës.
Në këtë kontekst, vlen të kujtohet se organizatat ndërkombëtare të të drejtave të njeriut dhe institucionet demokratike evropiane e konsiderojnë protestën paqësore një të drejtë themelore të qytetarëve. Ato kanë theksuar vazhdimisht se dialogu, pjesëmarrja qytetare dhe dëgjimi i shqetësimeve publike janë elementë thelbësorë të një shoqërie demokratike. Kjo i jep çdo lëvizjeje qytetare legjitimitet moral dhe demokratik, por njëkohësisht vendos mbi të përgjegjësinë për të vepruar me seriozitet, maturi dhe organizim.
Përballë sfidave aktuale, momenti kërkon më pak improvizim dhe më shumë koordinim. Kërkon një rishikim të objektivave, përcaktimin e prioriteteve dhe krijimin e një mekanizmi përfaqësues që mund të artikulojë qartë kërkesat e qytetarëve. Vetëm përmes një organizimi të tillë mund të sigurohet që zëri i protestës të mos mbetet një reagim i momentit, por të shndërrohet në një faktor real ndikimi në debatin publik dhe në proceset demokratike të vendit.
Shqipëria ka nevojë për qytetarë aktivë, për institucione që dëgjojnë dhe për një kulturë politike ku dialogu zëvendëson përplasjen. Nëse ky moment do të shfrytëzohet për të ndërtuar një strukturë serioze dhe një platformë të qartë, atëherë protesta nuk do të mbahet mend vetëm për numrin e pjesëmarrësve, por për ndikimin që arriti të ketë në jetën publike të vendit./bulevardnews
