Nga Adriatik R. Dosti
Edhe krimineli Vuçiç ofroi publikisht dorëheqjen e tij…
Ndërsa Rama as që e ka ndër mend fare.
I thoni “ik” – nuk ikën; i thoni “largohu” – nuk largohet; i thoni “dorëhiqu” – nuk dorëhiqet!
Madje edhe ju shan, fyen, ofendon e poshtëron të gjithëve.
Ndaj edhe flijeni mendjen, se çdo lloj durimi e ka një kufi. Nuk mund të vini vërdallë rrugëve e shesheve të Tiranës e të qyteteve të tjera shqiptare për javë të tëra, se kështu do Rama.
Rama e banda e tij kriminale ikin nga aty ku janë vetëm përmes së njëjtës rrugë që erdhën aty ku janë ende edhe sot: dhunës… dhe pikë.
Por dhunë ndaj njerëzve të dhunshëm e me pushtet, që i kanë bërë keq atij vendi e atij populli, e jo dhunë për të shkatërruar, prishur e djegur qytetin, institucionet e ç’t’ju dalë përpara, se luftën e kemi me njerëzit e këqij e jo me kënd tjetër. OK.
Sepse të këqijat na i kanë bërë njerëzit dhe jo godinat.
Më paqësore, më shqiptare, më evropiane, më demokratike e më qytetare se ka qenë protesta gati njëmujore e Shqipërisë dhe e shqiptarëve, s’bëhet dot më.
E gjithë bota po flet për të dhe është me të.
Madje, protestë për Çmimin Nobel.
Bëjuani ndonjë vendi apo ndonjë populli tjetër evropian, aziatik apo qoftë edhe amerikanojugor a afrikan ato që ju kanë bërë Rama e banda e tij tradhtaro-hajdute Shqipërisë e shqiptarëve (edhe me mbështetjen e ndërkombëtarëve), dhe do të shihni se si krejt bota do të ndizet flakë. As që do të guxojë kush të flasë e të shohë protestë më paqësore se kjo e shqiptarëve.
Dhe këtu kam parasysh heshtjen e turpshme të ndërkombëtarëve e veçmas të burokratëve me dy fytyra të Brukselit, por edhe rolin e sehirxhiut të amerikanëve (???).
Brenda natës iku Gruevski i Maqedonisë, antishqiptari i tërbuar, të cilin e ndihmoi edhe Rama ynë. Më pas Hungaria i dha strehim politik, mbrojtje e garanci (???).
“Do të jem presidenti juaj edhe për fare pak javë e pastaj do të largohem fare nga politika”, deklaroi para dy ditësh në Beograd miku për kokë i Ramës, krimineli Vuçiç.
Në zarf ua çuan plumbat presidentit dhe kryeministrit të Malit të Zi, teksa u detyruan të mos bëhen më të gjallë…
Kështu fiks, si ty, sillej me popullin rumun edhe Çaushesku, o Edvin, gjatë atij dhjetori të 37 viteve më parë. Por kur e hëngri plumbin në ballë, bashkë me kuçedrën që kishte në krah, krejt bota u trondit. Jo se i erdhi keq për të, more jo… por se u bind që kriminelë të tillë atë lloj fati meritojnë.
Edhe Assadi i Sirisë të njëjtat sjellje, qëndrime e veprime bënte deri dje; fiks ato që po guxon ti ende të bësh me shqiptarët sot.
Por një natë vere edhe ai, i tmerruar nga uragani-popull, nxitoi të merrte avionin e të ikte drejt Moskës e nën mbrojtjen e padronit, të cilit i kishte shërbyer për vite me radhë: Putinit.
S’është nevoja të t’i përmend fundet e tmerrshme të Sadamit apo edhe të Gadafit, o Edvin, se jam më se i sigurt që i di po aq mirë sa ç’i dimë të gjithë ne të tjerët. Ndaj edhe jam më se i sigurt se pikërisht ato lloj fundesh të trembin e të tmerrojnë ty për vdekje. Prandaj po bën këto që po bën; po e torturon e po e lemeris atë vend e atë popull si askush tjetër më parë në historinë e tij.
Por mos harro një gjë, o Edvin: sado e errët dhe e gjatë të jetë nata, mëngjesi i ditës së re do të gdhijë, s’bën!
Kështu si ty sillej e mendonte edhe Maduro, o Edvin. Por erdhi një ditë që “këta ustallarët”, që s’para i kanë qejf këta tipa si puna juaj, e zunë me brekë nëpër këmbë dhe tashmë ia kanë vënë drejtësisë në dispozicion.
“Enough is enough” (“Mjaft është mjaft”), thonë amerikanët për histori të tilla si kjo e jotja e si këto tuajat në përgjithësi. Ndaj edhe ti tashmë nuk mund t’ia zbardhësh dot faqen vetes tënde, qoftë edhe nëse të prishet mendja e jep dorëheqjen. Ti meriton ndëshkimin fizik, sepse për tipa ekzakt si ty jo më kot populli thotë: “Derri do plumb!”
Aty ku nuk shkon e nuk ha pykë fjala, plumbi pastron ajrin.
Ndaj boll po guxon e po del edhe përtej vetë guximit tënd të çmendur e të tepruar djallëzor. Boll luajte kësisoj e kaq pisët me Shqipërinë e shqiptarët.
