Nga Klevis Elezi
Nëse do t’i shpjegoje një të huaji se si funksionon Shqipëria e vitit 2026, me shumë gjasë ai do të mendonte se po i tregoje një skenar satire. Sepse në vendin tonë ndodh shpesh që prioritetet të përmbysen: qytetari që shkruan një koment në rrjetet sociale trajtohet si problem urgjent, ndërsa krimi, korrupsioni dhe abuzimi me pushtetin vazhdojnë të jenë plagë që zvarriten prej vitesh.
Ditët e fundit opinioni publik është përfshirë nga debatet mbi deklaratat dhe reagimet e institucioneve ndaj komenteve në rrjetet sociale. Askush nuk kundërshton nevojën që ligji të zbatohet ndaj shpifjes apo nxitjes së dhunës. Por kur mesazhi që perceptohet nga qytetarët është se shteti lexon më shpejt Facebook-un sesa godet krimin, atëherë kemi një problem serioz besimi.
Në të njëjtën kohë, SPAK dhe organet ligjzbatuese zhvillojnë operacione në institucione publike, përfshirë sektorin e Kadastrës. Çdo hetim është i mirëpritur nëse mbështetet në prova dhe respekton shtetin e së drejtës. Megjithatë, qytetarët vazhdojnë të bëjnë të njëjtën pyetje: pse zinxhiri i përgjegjësisë duket se këputet gjithmonë te hallka më e dobët? Pse perceptimi publik është se drejtësia arrin më shpejt te vartësi sesa te drejtuesi? Këto janë pyetje që kërkojnë përgjigje institucionale, jo propagandë.
Ironia nuk mbaron këtu.
Shqipëria është bërë vendi ku konferencat për shtyp janë më të shpeshta se rezultatet, ku postimet në Facebook prodhojnë më shumë reagime sesa raportet mbi luftën kundër krimit të organizuar dhe ku çdo ditë lind një debat i ri për të mbuluar debatin e djeshëm.
Ndërkohë, qytetari vazhdon të përballet me të njëjtat halle: çmimet, emigracionin, mungesën e besimit te institucionet dhe ndjenjën se drejtësia nuk mat të gjithë me të njëjtin metër.
Në fund të ditës, Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë spektakël. Ka nevojë për institucione që flasin më pak dhe japin më shumë rezultate. Sepse rendi publik nuk forcohet duke trembur komentuesit në rrjetet sociale; ai forcohet kur krimi goditet pa dallim, korrupsioni ndëshkohet në çdo nivel dhe qytetari ndien se ligji është i barabartë për të gjithë.
Deri atëherë, kronika shqiptare do të vazhdojë të prodhojë paradokse: krimi do të mbetet tema e përhershme, ndërsa komentuesi i Facebook-ut do të vazhdojë të trajtohet sikur është kërcënimi më i madh për rendin publik.
