Studiues nga Shkolla e Mjekësisë në Universitetin e Pittsburgh-ut kanë zhvilluar një pikë syri eksperimentale në fazë të hershme, e cila përdor baktere natyrale të syrit për të ndihmuar shërimin e plagëve të kornesë. Studimi provë-koncept, i publikuar në revistën Cell Reports, tregon se mikrobi i padëmshëm që jeton në sy, Corynebacterium mastitidis, mund të modifikohet gjenetikisht për të sekretuar një substancë terapeutike kundër inflamacionit që nxit shërimin pas dëmtimit të kornesë në një model me minj.
“Kjo është hera e parë që tregohet se një mikrob që jeton në sipërfaqen e syrit mund të modifikohet për të shpërndarë një terapi që përmirëson shëndetin e syrit,” tha autori kryesor i studimit, Anthony St. Leger, Ph.D., profesor i asociuar i oftalmologjisë dhe imunologjisë në Pitt dhe në Institutin e Shikimit UPMC.
“Kjo hap rrugën për idenë e ‘mjekësisë së gjallë’ për syrin, diçka që e aplikon një herë dhe që qëndron aty, mbron dhe ndihmon indin të shërohet.”
Meqenëse lotët i largojnë vazhdimisht ilaçet nga sipërfaqja e syrit, trajtimi i sëmundjeve të sipërfaqes okulare shpesh kërkon përdorimin e pikave të syrit disa herë në ditë. Kjo mund të kufizojë efektivitetin e terapive për probleme si gërvishtjet e kornesë ose sëmundja e syrit të thatë.
Inxhinieria e mikrobeve për të dhënë trajtim
Për të eksploruar një mënyrë alternative të shpërndarjes së trajtimit, ekipi i Pitt modifikoi C. mastitidis, një bakter i padëmshëm që jeton natyrshëm nën qepallë, në mënyrë që të sekretojë vazhdimisht citokinën interleukin-10 (IL-10), një proteinë e vogël që rregullon inflamacionin.
Tek minjtë, kornetë që u gërvishtën lehtë dhe u trajtuan me bakteret e modifikuara u shëruan më shpejt sesa ato që u trajtuan me baktere të zakonshme ose me solucion fiziologjik. Kur receptori i IL-10 u bllokua, ky përfitim u zhduk, duke konfirmuar se efekti terapeutik varej nga IL-10.
Studiuesit krijuan gjithashtu një version të mikrobit që lëshon IL-10 njerëzore. Ky version përmirësoi mbylljen e plagëve në qeliza të rritura në laborator që formojnë shtresën e jashtme të kornesë së njeriut dhe uli sinjalet inflamatore në qelizat imune njerëzore. Këto studime japin një tregues fillestar se kjo qasje mund të përshtatet një ditë për përdorim te njerëzit, megjithëse nevojitet ende shumë zhvillim.
Përdorime të mundshme dhe hapat e ardhshëm
“Ajo që e bën këtë sistem emocionues është se është modular,” shpjegoi St. Leger. “Ne e ndërtuam në mënyrë që të mund të zëvendësohen gjene të ndryshme, citokina të ndryshme, faktorë rritjeje ose proteina të tjera, për ta përshtatur terapinë për sëmundje specifike të syrit.”
Megjithëse rezultatet janë premtuese, teknologjia është ende në fazat e hershme të zhvillimit. Studiuesit theksojnë se duhen përfunduar shumë hapa përpara se të mund të përdoret në praktikë klinike, përfshirë krijimin e “butonave të fikjes”, pra mekanizma që mundësojnë heqjen ose çaktivizimin e sigurt të baktereve të modifikuara kur nuk nevojiten më.
Sëmundje si syri i thatë, çrregullimet inflamatore të sipërfaqes së syrit dhe dëmtimet traumatike të kornesë prekin miliona njerëz çdo vit. Edhe pse ky studim nuk përbën ende një terapi klinike, ai krijon bazën për të eksploruar nëse terapitë e gjalla të modifikuara mund të ofrojnë një ditë shpërndarje më të qëndrueshme të molekulave anti-inflamatore ose rigjeneruese në sy.
“Në laboratorin tim zakonisht nuk ndërtojmë mjete nga e para,” shtoi St. Leger. “Të shohësh një përmirësim të matshëm në shërimin e plagëve në një model kafshe duke përdorur diçka që ne e kemi krijuar vetë ishte jashtëzakonisht e kënaqshme dhe na drejton drejt mundësive interesante për kërkime të ardhshme.”
Kërkimi u drejtua nga Jackie Shane, Ph.D., me kontribute shtesë nga Matthew Evans, Yannis Rigas dhe Robert Shanks, Ph.D., të gjithë nga Universiteti i Pittsburgh-ut.
