E kishim me të dëgjuar, por asnjëherë të provuar.
Mjekë kirurgë që harrojnë në barkun e pacientëve, objekte që përdorin për operacionin. Ja ç’ndodh vërtetë… Dhe kjo zonjë 66 vjeçare, është protagonistja e një papërgjegjshmërie që për pak i mori jetën.
Zonja tregon për Piranjat se u paraqit në spital me dhimbje të forta barku dhe pasi bëri një qetësues mjekët e adresojnë për në shtëpi, një praktikë e parë e zakonshme e mjekëve. Por që për zonjën u kthye në një problem serioz pa kaluar as 24 orë, ku u kthye sërish në spital për t’u operuar. Një ndërhyrje që me gjasë duhet të ishte kryer që natën e parë ku ajo u paraqit pranë urgjencës së QSUNT.
Sidoqoftë ky është një detaj që nuk ndikon në rrjedhën e kësaj historie.
Me vonesë ose jo, mjekët e bëjnë detyrën e tyre, duke e shtruar 66 vjeçaren më datë 18 nëntor 2025 për ta operuar po atë ditë. Ndërhyrja kishte qëllim, heqjen e një mase dhjamore poshtë barkut.
66 vjeçarja tregon për Piranjën Luela Gaxhja që mjeku që e operoi ishte Dr. Denis Godaj gjendja pas operacioni?
E vërtetuar edhe nga kjo fletë dalje e QSUT që mban datën 20 nëntor 2025 e firmosur nga mjeku në fjalë, i cili, sipas protokollit, jep rekomandimet e tij, siç është mjekimi ambulator i plagës, rikontroll sipas nevojës dhe evitimi i peshave mbi 5 kg.
Njëkohësisht me zbatimin e rekomandimeve, në ditët pas ndërhyrjes, zonja mban komunikim të vazhdueshëm me mjekun Godaj, duke marrë orientime për vazhdimin e kurës. Por dy javë më pas, gjendja e pacientes ndryshon dhe zonja detyrohet të shtrohet sërish në spital për ndërhyrje.
Me një gjendje shëndetësore të përkeqësuar, 66 vjeçarja kthehet në spital më datë 29 dhjetor 2025, me spazma të forta dhe të vazhdueshme të barkut, që nga mjeku u klasifikuan si kolikë abdominale.
Dhe për këtë u përgatit menjëherë salla.
Një vit i ri festuar mes dyerve të spitalit e shtëpisë…
66 vjeçarja tregon për Piranjat se gjendja sa vinte e përkeqësohej, por kjo e fundit me shpresë se situata do ndryshonte. Një shpresë që nisi të venitet, sepse gjendja vetëm sa përkeqësohej, duke e vënë në dyshime atë dhe familjarët se mund të kishte diçka më të rëndë se sa diagnoza fillestare. Pas dy ndërhyrjeve, dhe garancisë që gjithçka kishte shkuar mirë, thuajse tre muaj nga nisja e këtij kalvari, 66 vjeçarës i duhet të marrë një trajtim shtesë tek privati.
Kësaj radhe për shkak të mungesës së aparaturës në spitalin shtetëror.
Në këto kushte, kur situata shëndetësore e zonjës, nuk ndryshonte prej muajsh, familjarët e saj marrin një vendim.
Në Francë ku vajza e zonjës ishte rezidente prej vitesh.
Sipas dokumentacionit pacientja është paraqitur në spitalin SOS Médecins për vlerësim të dhimbjeve të barkut që kanë evoluar nga operacioni i kryer në Shqipëri. Diagnoza fillestare: dhimbje të vazhdueshme barku, rritje progresive e sekrecioneve purulente nga drenazhi dhe episode të përditshme febrile (temperaturë) 38°.
Por ajo që do të ndodhte më pas do t’i linte të gjithë pa fjalë.
Me lot në sy, 66 vjeçarja tregon se mjekët francezë gjetën në bark fasho të përdorura gjatë ndërhyrjes kirurgjikale.
Gjë që vërtetohet nga këto dokumenta nga spitali francez në të cilën thuhet se mjeku ka konstatuar në sallën e operacionit, zbulimin e një tekstilome ose kompresë kirurgjikale e harruar brenda një abscesi parietal…
Pas disa muajve kurimi në Francë, zonja përmirësohet dhe sot fatmirësisht gëzon shëndet të plotë. Tashmë për 66 vjeçaren, ajo çfarë ka ndodhur i përket së shkuarës. Gjashtë muaj pas nisjes së eksperiencës më të tmerrshme të jetës, ajo ka rigjetur qetësinë dhe kryen pa asnjë problem aktivitetin e përditshëm fizik, ndërkohë familjarët e saj kanë marrë një vendim.
Të vënë në dijeni institucionet shtetërore, Ministrinë e Shëndetësisë, QSUNT, FSDKSH. I vetmi institucion që kthen përgjigje është Fondi i Sigurimit të Detyrueshëm të Kujdesit Shëndetësor, i cili thotë se…
“Për më tepër, ju informojmë se mes shtetit Shqiptar dhe atij Francez nuk ka një marrëveshje në fuqi e cila të mbulojë sigurimin shëndetësor.”
Shkurt e shqip, të vrasim, dhe këtë e bëjmë gratis. Nëse një spital i huaj ndërhyn dhe të shpëton, kjo është punë për ta. Për gjithë atë që ke kaluar ne nuk është se na e ndjen shumë. Era shtet.
Ndaj në këto kushte, Piranja Luela Gaxhja shkon për të pyetur mjekun kirurg pranë QSUNT për këtë situatë. Ai shprehet se nuk ka asnjë komunikim zyrtar me spitalin, dhe se nuk ka dijeni për shkresat e dërguara në institucione. Ndoshta këtu doktori po thotë të vërtetën, sepse familjarët e zonjës e kanë ndjekur institucionalisht këtë skandal, dhe duhet të ishin institucionet përgjegjëse që duhej ta kishin njoftuar për hapat ligjorë që po ndërmerreshin.
Sidoqoftë, në mënyrë private ai ka qenë i informuar për dëmin e shkaktuar.
Dhe këtu nuk bëhet fjalë vetëm për përgjegjësi morale, sepse zonja dhe familjarët e saj janë zhytur në borxhe për të paguar në spitalin francez, aty ku jeta e saj ishte vërtet në rrezik. Dhe aty pacientja është lënë në mëshirë të fatit, ndaj u deshën francezët që t’ia shpëtojnë jetën.
Mjeku kirurg kërkoi ndjesë publike, ndaj këtu, të paktën moralisht, me miratimin e zonjës dhe familjarëve, gjërat mund të mbyllen këtu.
Ndërkohë nga ana ligjore, për ta nis një betejë e pabarabartë me institucionet shtetërore që me cinizëm kanë refuzuar çdo formë bashkëpunimi për të dëmshpërblyer zonjën, e cila brenda këtyre institucioneve pa vdekjen me sy./Piranjat
