Më 2 shtator 1457, forcat shqiptare të udhëhequra nga Gjergj Kastrioti-Skënderbeu shënuan një nga fitoret më të mëdha kundër Perandorisë Osmane, në Betejën e Albulenës, e njohur edhe si Beteja e Ujëbardhës.
Përballja u zhvillua në Zhejë të Kurbinit, në zonën ndërmjet Krujës dhe Lezhës. Ushtria shqiptare u ndesh me forcat osmane të drejtuara nga Isa Bej Evrenozi dhe Hamza Kastrioti, nipi i Skënderbeut, i cili kishte kaluar në anën e Perandorisë Osmane.
Sipas të dhënave historike të paraqitura për këtë betejë, forcat e Lidhjes së Lezhës numëronin rreth 8 mijë deri në 10 mijë luftëtarë. Përballë tyre ndodhej një ushtri osmane shumë më e madhe.
Vlerësimet për numrin e trupave osmane ndryshojnë ndjeshëm. Disa burime përmendin rreth 20 mijë ushtarë, ndërsa të tjera e çojnë numrin deri në 80 mijë. Në burime të tjera historike haset shpesh vlerësimi prej rreth 40 mijë trupash.
Para përballjes vendimtare, Skënderbeu përdori një strategji që synonte ta bindte kundërshtarin se rezistenca shqiptare ishte dobësuar. Për disa javë, ai i mbajti trupat larg vëmendjes së osmanëve, ndërsa kundërshtarët nisën të besonin se ishte tërhequr.
Më 2 shtator, Skënderbeu kaloi papritur në ofensivë.
Forcat shqiptare iu afruan kampit osman dhe nisën një sulm të befasishëm. Goditja shkaktoi çrregullim në radhët kundërshtare, ndërsa kalorësia dhe këmbësoria shqiptare depërtuan drejt qendrës së kampit.
Përballja përfundoi me fitore të shqiptarëve dhe shpartallimin e forcave osmane. Të dhënat e paraqitura për Betejën e Albulenës flasin për rreth 15 mijë të vrarë në radhët osmane dhe rreth 15 mijë të tjerë të kapur rob. Humbjet shqiptare përshkruhen si të pakta.
Megjithatë, shifrat për numrin e ushtrive dhe humbjet ndryshojnë sipas burimeve historike dhe duhet të trajtohen si vlerësime.
Në betejë u kap i gjallë edhe Hamza Kastrioti, njëri prej komandantëve të forcave osmane. Ai u dërgua më pas në Napoli, pas kalimit të tij në anën e osmanëve.
Fitorja në Albulenë pati rëndësi të madhe politike dhe ushtarake. Ajo forcoi pozitën e Skënderbeut dhe dëshmoi aftësinë e tij për të mposhtur një ushtri numerikisht superiore përmes befasisë, manovrimit dhe shfrytëzimit të terrenit.
Beteja e Albulenës mbetet ndër përballjet më të njohura të luftërave të Skënderbeut dhe një nga fitoret më të mëdha të shqiptarëve kundër Perandorisë Osmane në shekullin e pesëmbëdhjetë.
