Shqipëria ka regjistruar një rënie prej 39,5% të numrit të migrantëve ndërkombëtarë që jetojnë në vend gjatë periudhës 2000–2024, në kontrast me rritjen e fortë të regjistruar në pjesën më të madhe të Evropës. Sipas të dhënave të Departamentit të Çështjeve Ekonomike dhe Sociale të Kombeve të Bashkuara (UN DESA), numri i migrantëve rezidentë në Shqipëri ka zbritur nga 76.695 në vitin 2000 në 46.377 në vitin 2024, ose 30.318 persona më pak.
Në rajon, rënien më të madhe e ka regjistruar Serbia, me 707.401 migrantë më pak (-49,8%), e ndjekur nga Kroacia, me një ulje prej 57.467 personash (-9,8%). Në të kundërt, Maqedonia e Veriut ka shtuar 25.237 migrantë rezidentë (+20,1%), ndërsa Mali i Zi ka regjistruar një rritje prej 18.494 personash (+25,1%).
Këto të dhëna tregojnë se vendet e rajonit kanë ndjekur trajektore të ndryshme për sa i përket popullsisë së migrantëve ndërkombëtarë, ndërkohë që Evropa në tërësi është shndërruar në një destinacion gjithnjë e më të rëndësishëm të emigracionit.
Duhet theksuar se statistikat matin numrin e migrantëve ndërkombëtarë që jetojnë në secilin vend, jo numrin e shtetasve që janë larguar jashtë tij. Në varësi të metodologjisë së përdorur për secilin shtet, këto vlerësime mund të përfshijnë edhe refugjatë, azilkërkues dhe persona që kanë marrë shtetësinë e vendit pritës.
Evropa shtoi 40,8 milionë migrantë në 24 vjet
Popullsia e migrantëve ndërkombëtarë rezidentë në Evropë u rrit me 40,8 milionë persona, ose 67%, ndërmjet korrikut 2000 dhe korrikut 2024.
Rritja ka ndikuar ndjeshëm në strukturën demografike dhe tregjet e punës të vendeve evropiane, megjithëse shpërndarja e migrantëve ka qenë e pabarabartë.
Britania e Madhe kryeson renditjen për rritjen në numër absolut, me 7.097.577 migrantë më shumë krahasuar me vitin 2000. Numri i tyre është rritur nga 4,75 milionë në 11,85 milionë në vitin 2024, ose me rreth 149,5%.
Në vendin e dytë renditet Spanja, e cila ka shtuar 6.846.641 migrantë, duke e çuar numrin e tyre nga 2,02 milionë në 8,87 milionë. Gjermania vjen e treta, me një rritje prej 6.352.625 personash, nga 10,4 milionë në 16,75 milionë.
Së bashku, këto tri vende kanë shtuar rreth 20,3 milionë migrantë rezidentë, duke përfaqësuar pothuajse gjysmën e rritjes së regjistruar në të gjithë Evropën.
Turqia renditet e katërta, me një shtesë prej 5,8 milionë migrantësh, ndërsa Italia e pesta, me 4,41 milionë.
Franca ka regjistruar gjithashtu një rritje të konsiderueshme, prej mbi 3 milionë personash, duke e çuar popullsinë e migrantëve rezidentë në rreth 9,19 milionë në vitin 2024.
Malta, rritja më e madhe në përqindje. Bullgaria gati 590%
Kur krahasimi bëhet në përqindje, renditja ndryshon ndjeshëm. Vendet më të vogla evropiane kanë regjistruar disa nga rritjet më të mëdha në raport me popullsinë e tyre fillestare të migrantëve.
Malta kryeson me një rritje prej 826,8% ndërmjet viteve 2000 dhe 2024. Numri i migrantëve rezidentë në këtë vend është rritur nga 21.521 në 199.466 persona, një shtesë prej 177.945 banorësh.
Në vendin e dytë renditet Bullgaria, me një rritje prej 589,8%, e ndjekur nga Islanda me 521,8%, Turqia me 453,8% dhe Rumania me 388,5%.
Edhe Spanja ka regjistruar një rritje të jashtëzakonshme prej 338,3%, duke e më shumë se katërfishuar popullsinë e migrantëve rezidentë.
Sipas analizës, zgjerimi i sektorit të ndërtimit në Spanjë në fillim të viteve 2000 dhe programi i legalizimit të emigrantëve në vitin 2005, i cili tërhoqi afro 700 mijë aplikime, kanë qenë ndër faktorët që kanë ndikuar në këtë zhvillim.
Në Britaninë e Madhe, megjithëse numri i migrantëve rezidentë u rrit ndjeshëm gjatë 24 viteve, zhvillimet e fundit tregojnë një ngadalësim të flukseve të reja.
Sipas Zyrës Kombëtare të Statistikave (ONS), migracioni neto vjetor ra në 171 mijë persona gjatë vitit 2025, pas shtrëngimit të rregullave të vizave.
Rusia dhe Serbia, ndër vendet me rënien më të madhe
Jo të gjitha vendet evropiane kanë regjistruar rritje të numrit të migrantëve rezidentë.
Rusia ka pasur rënien më të madhe në terma absolutë, me rreth 4,3 milionë migrantë më pak ndërmjet viteve 2000 dhe 2024.
Serbia renditet gjithashtu ndër vendet me tkurrje të konsiderueshme, me një rënie nga 1.419.951 migrantë në vitin 2000 në 712.550 në vitin 2024.
Ukraina dhe disa vende të tjera të Evropës Lindore kanë regjistruar gjithashtu rënie. Ndërkohë, Bosnjë-Hercegovina ka pasur tkurrjen më të madhe në përqindje, prej 59%.
Ndryshimet në numrin e migrantëve rezidentë nuk duhen interpretuar automatikisht si tregues të largimit të popullsisë vendase. Ato pasqyrojnë ndryshimet në numrin e migrantëve ndërkombëtarë që jetojnë në vend, ndërsa krahasueshmëria afatgjatë mund të ndikohet edhe nga ndryshimet në përkufizimet dhe vlerësimet statistikore.
Pse Evropa po tërheq gjithnjë e më shumë migrantë?
Mundësitë ekonomike, liria e lëvizjes brenda Bashkimit Evropian, bashkimi familjar dhe mbrojtja humanitare janë ndër faktorët kryesorë që kanë nxitur rritjen e emigracionit drejt Evropës.
Plakja e popullsisë dhe mungesa e fuqisë punëtore kanë shtuar gjithashtu kërkesën për punonjës të huaj, veçanërisht në sektorë si shëndetësia, ndërtimi dhe hoteleria.
Konfliktet ndërkombëtare kanë ndikuar në ndryshimin e hartës së migracionit, sidomos kriza e refugjatëve sirianë dhe pushtimi rus i Ukrainës.
Nga ana tjetër, rritja e shpejtë e popullsisë migrante sjell edhe sfida për vendet pritëse. Ndërsa migrantët mund të ndihmojnë në plotësimin e vendeve të lira të punës, zgjerimin e bazës së taksapaguesve dhe zbutjen e pasojave të plakjes demografike, një rritje e shpejtë e popullsisë mund të shtojë presionin mbi tregun e banesave, shkollat dhe shërbimet publike.
Politikat e lejeve të punës, strehimit, mësimit të gjuhës dhe njohjes së kualifikimeve profesionale luajnë një rol të rëndësishëm në integrimin e migrantëve.
Këto sfida bëhen edhe më të rëndësishme për vendet evropiane që, krahas pritjes së migrantëve, përballen me largimin e një pjese të popullsisë së tyre drejt ekonomive të tjera.
Në këtë kontekst, sfida e Evropës nuk lidhet vetëm me tërheqjen e fuqisë punëtore nga jashtë, por edhe me aftësinë për ta integruar atë në ekonomi dhe shoqëri. /ekofin.al
