Kërkimi për Arkën e Noa-s ka marrë një tjetër kthesë interesante, me studiuesit që raportojnë se kanë gjetur material të djegur dhe të padjegur të ngjashëm me drurin të varrosur gati 30 metra nën tokë në një vend në Turqinë lindore. Zbulimi mund të ofrojë të dhëna të reja rreth formacionit misterioz, megjithëse nuk ka prova bindëse se është i lidhur me anijen biblike.
Materiali u gjet në formacionin Durupinar, një strukturë gjeologjike me gjatësi afërsisht 538 metra pranë Malit Ararat. Që nga zbulimi i tij në vitin 1959, vendi ka tërhequr vëmendjen e gjuetarëve të Arkës për shkak të formës së tij të pazakontë si anije, dhe vendndodhjes pranë rajonit që tradicionalisht lidhet me rrëfimin biblik.
Sipas Biblës, Noa ndërtoi një anije masive për të mbrojtur familjen e tij dhe përfaqësuesit e kafshëve të botës nga një përmbytje katastrofike.
Andrew Jones, themeluesi i Noah’s Ark Scans dhe studiuesi kryesor i projektit, tha për Daily Mail se ekipi i tij zbuloi dru me dhe pa shenja djegieje thellë nën sipërfaqe. Jones sugjeroi që materiali i djegur mund të jetë potencialisht “mbetjet e djegura të Arkës së Noa”. Megjithatë, gjetjet nuk kanë vërtetuar se materiali erdhi nga anija biblike.
Studiuesit ende nuk kanë përcaktuar se si druri u dogj. Jones sugjeroi që materiali mund të lidhet me një zjarr kampi të ndezur nga një bari që kërkonte strehim në atë vend qindra vjet më parë. Shpjegime të tjera të mundshme përfshijnë një goditje rrufeje ose një shpërthim vullkanik, megjithëse asnjë nuk është konfirmuar.
Mundësia e djegies është veçanërisht interesante sepse rrëfimi biblik përshkruan Noa duke e veshur Arkën me katran, një substancë e përdorur për të mbrojtur sipërfaqet prej druri nga uji që është gjithashtu shumë e ndezshme.
Sipas studiuesve, ekspozimi ndaj zjarrit mund të ketë ngadalësuar dekompozimin e drurit, duke ndihmuar potencialisht në ruajtjen e një pjese të materialit nën tokë. Megjithatë, kjo mbetet një teori dhe jo një shpjegim i konfirmuar për gjendjen e mostrave.
Në hetimet e mëparshme, skanimet e Arkës së Noa përdorën radar që depërton në tokë për të shqyrtuar brendësinë e formacionit. Ekipi raportoi se gjeti atë që e interpretoi si një rrjet dhomash dhe tunelesh nëntokësore, dimensionet e të cilave dukeshin në përputhje me përshkrimet e Arkës në Bibël.
Studiuesit identifikuan gjithashtu një zgavër qendrore më të madhe, të cilën Jones e quajti “Atrium”. Ai beson se hapësirat e brendshme të supozuara mund të ndihmojnë në shpjegimin se si anija mund të ketë akomoduar Noan, familjen e tij dhe kafshët e përshkruara në historinë biblike.
“Sipas Biblës, Arka e Noa ishte një anije gjigante prej druri. Ndërsa druri kalbet, në tokë mbeten sasi të shtuara të lëndës organike”, tha Jones.
Hapi tjetër i rëndësishëm është përcaktimi i moshës dhe përbërjes së materialit të gjetur. Edhe nëse analizat konfirmojnë se materiali është dru i lashtë, studiuesit duhet të vërtetojnë gjithashtu nëse ai vjen nga një anije dhe nëse formacioni përmban dëshmi të një ndërtimi njerëzor.
