Matthew Hopkins, i vetëshpallur “Gjuetari i përgjithshëm i shtrigave”, terrorizoi Anglinë e shekullit XVII dhe la një trashëgimi që do të ndikonte në gjyqet e shtrigave në Salem, gati 50 vjet më vonë.
Nga viti 1644 deri më 1647, Hopkins dhe bashkëpunëtori i tij John Stearne udhëtuan nëpër Anglinë lindore, duke pretenduar se mund të identifikonin shtrigat. Sipas historianit Malcolm Gaskill, rreth 300 njerëz u gjykuan për shkak të veprimtarisë së tyre dhe afro 100 u ekzekutuan. Kjo përbënte rreth një të pestën e të gjitha ekzekutimeve për magji në Angli gjatë shekujve XVI dhe XVII.
Frika nga magjia në Angli
Frika nga shtrigat u përhap pas ligjeve kundër magjisë të miratuara gjatë sundimit të Henrikut VIII dhe më vonë të Jakobit I. Në vitin 1597, Jakobi botoi një traktat që mbronte idenë se magjia ishte reale. Në vitin 1612, gjyqi i famshëm i Pendle-it përfundoi me ekzekutimin e dhjetë njerëzve.
Gjyqet u pakësuan pasi Charles I u bë mbret në vitin 1625. Ai nuk tregonte shumë interes për akuzat për magji, ndërsa kufizimet ligjore ndaj torturës e vështirësuan ndjekjen penale.
Hopkins u rrit në një familje puritane dhe besonte se komunitetet duhej të pastroheshin nga ndikimi i djallit. Në vitin 1644, gjatë Luftës Civile Angleze, ai nisi gjuetinë e shtrigave në Manningtree. Sipas historianëve, ai pretendoi se kishte dëgjuar njerëz që planifikonin të adhuronin djallin.
Hopkins dhe Stearne hetuan Elizabeth “Bess” Clarke, një grua e varfër që dyshohej se kishte aftësi të kufizuara. Ata e mbajtën pa gjumë për tri ditë, derisa ajo pranoi se ishte shtrigë. Më pas, Clarke u dënua për vrasjen e një foshnjeje me magji. Në vitin 1645, ajo dhe tri gra të tjera u ekzekutuan.
Hopkins e quajti veten “Gjuetari i përgjithshëm i shtrigave”, megjithëse Parlamenti nuk ia kishte dhënë kurrë këtë titull.
Metodat e gjuetisë
Hopkins dhe Stearne udhëtuan nëpër qytete e fshatra, shpesh pasi u kërkohej nga autoritetet vendore. Ata shoqëroheshin edhe nga gra që kontrollonin trupat e të dyshuarave për të gjetur të ashtuquajturat “shenja të djallit”. Këto ishin zakonisht nishane, shenja ose zgjatime të lëkurës.
Të akuzuarit shpesh privoheshin nga gjumi për ditë të tëra, ndërsa roje i vëzhgonin me turne. Historianët e konsiderojnë këtë metodë torturë. Deri në verën e vitit 1645, rreth 140 të dyshuar ishin burgosur në Suffolk dhe veprimtaria e Hopkinsit u diskutua edhe në Parlament.
Me kalimin e kohës, njerëzit nisën të dyshonin te metodat e tij. Hopkins merrte pagesa për punën, ndërsa burgosja e të akuzuarve rëndonte financat e komuniteteve. Kur akuzat nuk mbështeteshin nga prova bindëse, disa banorë filluan të mendojnë se rrëfimet ishin të detyruara.
Në vitin 1647, shëndeti i Hopkinsit përkeqësohej dhe ai u përpoq të justifikonte veprimet e tij në një pamflet. Vdiq në gusht të atij viti, me gjasë nga tuberkulozi. Pas vdekjes së tij, gjuetia e shtrigave në Angli ra.
Ndikimi në Salem
Trashëgimia e Hopkinsit kaloi Atlantikun me puritanët që emigruan nga Anglia lindore drejt kolonive të Amerikës së Veriut. Shumë prej tyre ruajtën bindjet e forta për magjinë dhe njihnin historitë e gjuetive të shtrigave në Angli. Pamfleti i Hopkinsit u përhap edhe në komunitetet puritane të Nju-Englandit.
Në Salem, Massachusetts, frika shpërtheu në vitet 1692–1693. Më shumë se 200 njerëz u akuzuan për magji, 19 u varën dhe një burrë u shtyp për vdekje. Gjyqet u bënë një nga episodet më të njohura të panikut kolektiv në historinë amerikane.
Megjithëse Hopkins nuk shkoi kurrë në Amerikë, idetë dhe metodat e tij ndihmuan në përhapjen e bindjes se shtrigat fshiheshin mes njerëzve dhe duhej të zbuloheshin.
