Nga Klevis Elezi
Ka momente kur një demokraci nuk matet me fjalimet që mbahen brenda sallës së Kuvendit, por me ata që mbeten jashtë saj. Sot, një deputet i zgjedhur nga qytetarët u ndalua të hyjë në Parlament, ndërsa jashtë godinës qytetarë protestues u përballën me forcat e rendit. Dy ngjarje të ndryshme, por me të njëjtin mesazh: pushteti po ngre gjithnjë e më shumë mure përballë çdo zëri kritik.
Parlamenti nuk është pronë e shumicës. Ai është institucioni ku përfaqësohen qytetarët, edhe ata që nuk mendojnë si qeveria. Përjashtimi i një deputeti mund të mbështetet në rregullore, por kur masa disiplinore shndërrohet në instrument për të zbehur opozitën, lind e drejta për të pyetur: po mbrohet institucioni, apo po mbrohet pushteti?
Edhe më shqetësuese është pamja jashtë Kuvendit. Një shtet që përballet me protestën me tension e forcë, në vend të dialogut, nuk demonstron autoritet; demonstron pasiguri. Historia politike ka treguar se qeveritë që dëgjojnë më pak qytetarët dhe mbështeten më shumë te mekanizmat e kontrollit, humbin gradualisht legjitimitetin moral.
Ironia më e madhe është se çdo ditë dëgjojmë fjalë të mëdha për integrimin europian, për standardet demokratike dhe shtetin e së drejtës. Por demokracia nuk ndërtohet me slogane. Ajo provohet në ditët kur pushteti përballet me kritikën. Pikërisht atëherë shihet nëse institucionet janë në shërbim të ligjit apo të interesit politik.
Një pushtet që ndihet i fortë nuk trembet nga një fjalim në Kuvend. Nuk shqetësohet nga një protestë në shesh. Nuk e sheh kundërshtarin si armik dhe qytetarin si problem për t’u menaxhuar. Përkundrazi, i dëgjon, debaton dhe bind me argumente.
Sot nuk është çështja e një emri apo e një force politike. Sot është çështja e standardit që po ndërtojmë për nesër. Nëse normalizojmë mbylljen e dyerve të Kuvendit për deputetët dhe përplasjen me qytetarët në rrugë, nesër nuk do të kemi vetëm një opozitë më të dobët; do të kemi një demokraci më të dobët.
Sepse demokracitë nuk shemben gjithmonë me tanke. Ato zbehen ngadalë, sa herë që fjala zëvendësohet me ndëshkimin, dialogu me përjashtimin dhe qytetari me heshtjen.
Kur pushteti fillon të ketë frikë nga fjala, atëherë nuk është opozita ajo që ka problem. Është vetë demokracia që ka hyrë në krizë.
