“E dashur Edi.” Kështu e nisi deklaratën e saj presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, në një konferencë të përbashkët për shtyp me kryeministrin shqiptar, Edi Rama, më 30 shtator. Ajo vijoi:
Është e mrekullueshme të jem sërish këtu. Dhe ti ke punuar fort për ta kthyer ëndrrën evropiane të Shqipërisë në realitet. Prandaj, mesazhi im i parë është i thjeshtë: synimi është tashmë i dukshëm. Shqipëria është ndër vendet kryesuese në procesin tonë të anëtarësimit. Që nga vizita ime e fundit, Shqipëria ka bërë përparim të jashtëzakonshëm. Ju keni hapur grupkapitullin e fundit të kapitujve të negociatave. Dhe në korrik, keni mbyllur tre kapitujt e parë. Përfshirë marrëdhëniet me jashtë. Ky është një përparim i rëndësishëm. Do të thotë se Shqipëria është plotësisht e harmonizuar me politikën tonë të përbashkët të jashtme dhe të sigurisë. Ne e shohim botën me të njëjtët sy dhe kjo është shumë e rëndësishme për procesin e anëtarësimit. Ne qëndrojmë së bashku kur vlerat dhe interesat tona sfidohen.
Megjithatë, gjatë ditëve të fundit është bërë gjithnjë e më e qartë se, ndonëse Von der Leyen dhe Rama mund ta shohin botën me të njëjtët sy, ata nuk janë sytë e popullit. Dhe kur presidentja e Komisionit Evropian flet për harmonizimin në politikën e jashtme dhe të sigurisë, kur flet për “vlerat dhe interesat tona”, këto nuk janë vlerat dhe interesat e popullit shqiptar.
The Albanian Mechanism është një botim që mbështetet nga lexuesit. Për të marrë publikimet e reja dhe për të mbështetur punën time, merrni në konsideratë abonimin falas ose me pagesë.
BE-ja nuk është e interesuar për Shqipërinë për shkak të popullit të saj dhe dëshirës së këtij të fundit për një të ardhme më të mirë për veten dhe fëmijët e tij, që në fakt është arsyeja kryesore pse shumica e shqiptarëve janë pro BE-së. Përkundrazi, BE-ja është shumë më e interesuar ta përdorë Shqipërinë si një zonë tampon për sigurinë e saj, ku Frontex-i ka dorë të lirë për të ndjekur emigrantët “e paligjshëm”, ndërkohë që kufizon të drejtat e shqiptarëve për të udhëtuar në zonën Shengen.
BE-ja është gjithashtu e interesuar për Shqipërinë si një terren prove për “zgjidhjet” ndaj të ashtuquajturit “problem të emigracionit”, duke i kthyer kampet e ndalimit në Shëngjin dhe Gjadër, të ngritura në mënyrë të paligjshme nga qeveria italiane e Melonit, në një sistem më të gjerë përpunimi për dëbimin e paligjshëm të azilkërkuesve drejt vendeve të treta “të sigurta”.
Mospërputhja mes BE-së dhe popullit shqiptar është bërë edhe më e theksuar pas deklaratave të fundit si të Komisionit Evropian, ashtu edhe të Delegacionit të BE-së në Tiranë, të cilat dështuan plotësisht të dënonin dhunën ekstreme policore të ushtruar ndaj adoleshentëve dhe studentëve që protestojnë në rrugët e Shqipërisë kundër korrupsionit të përhapur gjerësisht dhe të përmasave marramendëse.
Këto nuk janë gabime gjykimi nga ana e Komisionit Evropian; ato janë shprehje e përputhjes mes BE-së dhe qeverisë Rama, të cilën protestat popullore po ua kërcënojnë synimet e tyre përkatëse.
Komisioni Evropian deklaroi:
“Ne dënojmë përdorimin e dhunës në Tiranë dhe qytete të tjera të Shqipërisë, përfshirë zjarrvëniet, sulmet ndaj institucioneve shtetërore dhe shkatërrimin e pronës publike dhe private. Dhuna nuk ka vend në një shoqëri demokratike dhe reagimi ndaj saj duhet të mbetet brenda ligjit dhe të jetë proporcional.”
Kjo pjesa e fundit, për dhunën “proporcionale” (nga policia, sigurisht), u hoq nga deklarata e Delegacionit të BE-së, për ta bërë edhe më të qartë mbështetjen e tyre për qeverinë:
“Ne dënojmë fuqimisht përshkallëzimin e dhunshëm të protestës dhe shkatërrimin e pronës publike dhe private.
U bëjmë thirrje protestuesve të tregojnë vetëpërmbajtje dhe të përmbahen nga çdo akt dhune. Dhuna nuk ka vend në demokraci.”
Siç mund ta shohim në të gjithë BE-në pikërisht në këtë moment, në fakt, dhuna duket se ka një vend të caktuar në demokraci, veçanërisht në ato momente kur klasës sunduese i duhet kujtuar se mandati i saj i shumëpërmendur “demokratik” nuk është i përjetshëm (dhe le të shpërfillim faktin se Von der Leyen nuk u zgjodh kurrë në mënyrë demokratike). Von der Leyen dhe Rama nuk duan t’u kujtohet kjo, por shqiptarët në rrjetet sociale e kanë kuptuar tashmë, siç tregon postimi i mëposhtëm në Instagram:
Të rinjtë janë në rregull.
Përputhja mes Komisionit Evropian të drejtuar nga Von der Leyen dhe kryeministrit Rama pasqyrohet gjithashtu në të vetmin argument që Rama ka përdorur vazhdimisht për të justifikuar qëndrimin e tij në pushtet: anëtarësimin në BE. Megjithatë, Rama nuk dëshiron ta drejtojë procesin e anëtarësimit në BE sepse beson se ai do t’i sjellë përfitime popullit shqiptar, por sepse mendon se ky është i vetmi element që do ta mbajë në pushtet, pasi do t’i sigurojë qasje në burime të reja financiare për të mbajtur në këmbë një ekonomi (dhe aparatin e partisë së tij) që aktualisht funksionon vetëm falë trafikut të drogës, pastrimit të parave dhe një turizmi me kosto të ulët e të paqëndrueshëm.
Siç tregoi Von der Leyen në fjalimin e saj: “Ju keni përmbushur mbi 80% të hapave të reformave. Keni marrë tashmë 213 milionë euro nga fondet e BE-së. Në javët e ardhshme priten pagesa të tjera.” Kush e di se sa miliona nga këto fonde të BE-së kanë përfunduar tashmë në xhepat e Agasit, Manes, Kastratit, Ballukut, Ramës dhe të gjithë atyre kriminelëve–oligarkë–politikanë të tjerë?
Por një gjë e dimë: ata kanë nevojë të dëshpëruar për këto fonde për ta mbajtur popullsinë shqiptare nën kontroll: për të paguar punonjësit e Inspektoratit të Mbrojtjes së Territorit të Tiranës që të mbrojnë selinë e Partisë Socialiste; për të paguar kriminelët që shkojnë derë më derë për të shuar protestat e studentëve; për të paguar gangsterët e maskuar që ngacmojnë mjekët në spitale; për të paguar forcat speciale që hedhin gaz lotsjellës mbi postet e ndihmës së shpejtë; për të paguar telefonatat anonime që u thonë prindërve t’i mbajnë fëmijët e tyre në shtëpi, përndryshe…
Ja ku po shkojnë të gjitha ato fonde të BE-së. Ja pse Rama ka nevojë që Shqipëria të jetë në BE. Po Von der Leyen? Po të varej prej saj, ajo do ta kthente Shqipërinë në një kamp gjigant emigracioni./ The Albanian Mechanism/
