Nga Ermal Peçi
Vendimi për t’i hequr fjalën Sali Berishës në Strasburg nuk është një incident protokollar. Është një mesazh politik i qartë. Pas shpalljes non grata nga Shtetet e Bashkuara, tashmë edhe institucionet evropiane po vendosin kufijtë e tyre ndaj një figure që për dekada ka dominuar politikën shqiptare, por që sot përfaqëson një kapital të konsumuar ndërkombëtarisht.
Në arenën evropiane nuk ka rëndësi sa njerëz mblidhen në shesh apo sa fort artikulohet retorika sovraniste në Tiranë. Aty vlejnë legjitimiteti institucional dhe besueshmëria politike. Pikërisht këtu, Berisha nuk është më aset për Partinë Demokratike, por një barrë e rënd.
Heqja e fjalës në Strasburg është simbolike, ajo tregon një figurë që nuk përputhet më me standardet politike dhe morale të institucioneve evropiane. Është e njëjta logjikë që e ka izoluar Berishën në raport me SHBA-në, edhe pse dihet se Evropa tradicionalisht ka qenë më e butë në qëndrimet e saj.
Në këtë kontekst, kontrasti me Lulzim Bashën është i pashmangshëm. Basha, pavarësisht kritikave, dështimeve elektorale apo kurtheve politike që i janë ngritur, nuk ka probleme legjitimiteti ndërkombëtar. Ai ka qenë i pranuar, i dëgjuar dhe i aksesueshëm në Bruksel, Uashington dhe kryeqytetet evropiane. Nuk i janë mbyllur dyer, nuk i është hequr fjala dhe nuk është trajtuar si problem protokollar apo rrezik reputacional.
Këtu nuk bëhet fjalë për karizëm apo folklor politik, por për diçka shumë më thelbësore: a është PD një parti që mund të rikthehet në pushtet me mbështetje perëndimore? Apo një opozitë e izoluar në abstraksionin e saj politik?
Sot, PD ndodhet pikërisht në këtë abstraksion. Një parti që flet për demokraci, por drejtohet nga një figurë që SHBA-ja dhe Perëndimi nuk e njohin më si partner. Një parti që pretendon të jetë alternativë qeverisëse, por që nuk ka akses real në tryezat ku vendosen fatet politike të rajonit.
Në këtë situatë, nevoja për një figurë si Basha nuk lidhet me nostalgji apo rehabilitim personal, por me nevojën për normalitet politik. Një lider që mund të mos ndezë turmat, por që nuk mbyll dyert e BE-së dhe SHBA-së. Një figurë me një CV politike konkrete dhe funksionale, e reflektuar edhe së fundmi në përmbylljen me sukses të projekt-rezolutës për asetet ruse e cila monitorohej nga SHBA-ja.
Politika shqiptare ka hyrë në një fazë ku legjitimiteti ndërkombëtar është po aq vendimtar sa vota e brendshme. Pa të, çdo projekt politik mund të funksionojë në diskursin vendas, por mbetet i paralizuar në raport me aleatët, integrimin europian dhe vendimmarrjen reale..
Berisha sot është simbol i rezistencës së brendshme, por edhe i izolimit të jashtëm. Basha ka përfaqësuar dhe vazhdon të përfaqësojë një kanal komunikimi me SHBA-në dhe Perëndimin.
Kjo nuk është çështje preference personale. Është çështje mbijetese politike për Partinë Demokratike.
Nëse PD vazhdon të sfidojë realitetin ndërkombëtar, ajo do të mbetet në opozitë jo për shkak të manipulimeve të kundërshtarit, por për shkak të refuzimit të aleatëve.
Siç do të shprehej Henry Kissinger: “Në politikën e jashtme nuk fiton ai që flet më fort, por ai që konsiderohet i besueshëm.”
Pikërisht kjo është ajo që sot i mungon Partisë Demokratike, në raport me aleatët e saj strategjikë.
