Bashkia e Lushnjes ka dështuar në tentativën e saj për të privatizuar Klubin e Futbollit Lushnja.
Ankandi i shumëpritur për shitjen e shumicës së aksioneve ka kaluar në heshtje totale dhe pa asnjë ofertë të vetme, duke konfirmuar krizën e thellë financiare dhe sportive në të cilën ka rënë një prej emrave me traditë më të madhe në futbollin shqiptar.
Ankandi i dështuar në heshtje
Sipas dokumenteve zyrtare nga Agjencia e Prokurimit Publik, të siguruara ekskluzivisht, Bashkia e Lushnjes kishte shpallur procedurën e hapur për shitjen e 70% të aksioneve të “Klubi i Futbollit Lushnja 1930 sh.a”. Vlera fillestare e paketës së aksioneve ishte përcaktuar saktësisht në 9,853,946.2 lekë (rreth 98.5 mijë Euro ose afërsisht 106 mijë dollarë).
Afati i fundit për dorëzimin e kërkesave për pjesëmarrje ishte data 1 Qershor 2026, ora 10:00. Por, me kalimin e këtij afati, procedurat kanë dështuar zyrtarisht pasi asnjë investitor i vetëm nuk ka shfaqur interes apo të ketë paraqitur ofertë për të marrë drejtimin e klubit. Ky mosinteresim vërteton se stema dhe historia nuk mjaftojnë më për të tërhequr kapital.
Rënia e lirë drejt “Kategorisë së Dytë”
Mungesa e blerësve lidhet drejtpërdrejt me performancën katastrofike sportive të skuadrës në vitet e fundit. KF Lushnja aktualisht ka rënë në Kategorinë e Dytë, e cila në hierarkinë e vërtetë të kampionateve në Shqipëri përkthehet si niveli i tretë i klasifikimit.
Për një investitor potencial, blerja e 70% të aksioneve për rreth 98 mijë euro është vetëm fillimi i një grope financiare. Marrja e klubit në këtë nivel kërkon shpenzime të menjëhershme dhe masive për rrogat e lojtarëve dhe logjistikën, pa pasur asnjë mundësi për të gjeneruar të ardhura nga të drejtat televizive (të cilat menaxhohen vetëm në Superiore), sponsorët e mëdhenj apo shitja e biletave. Për më tepër, blerësi nuk përfiton asete të paluajtshme, pasi infrastruktura si stadiumi “Roza Haxhiu” mbetet në pronësi të pushtetit lokal.
Kontrasti i çmendur: Vetëm firma e Kempesit kushtonte trefishin e klubit sot
Situata e sotme krijon një kontrast të dhimbshëm dhe pothuajse absurd me të kaluarën e qytetit të Myzeqesë. Në mesin e viteve ’90, në kohën e firmave piramidale dhe nën drejtimin e fondacionit “Xhaferri”, Lushnja u kthye në epiqendrën e medias sportive ndërkombëtare.
Në dhjetor të vitit 1996, në Shqipëri zbarkoi kapiatni dhe kampioni i botës me Argjentinën në ’78, Mario Kempes. Për ta ulur atë në pankinën e Lushnjes, presidenti i kohës hodhi në tavolinë një kontratë “faraonike” prej 360,000 dollarësh për dy sezone, me një pagë mujore që shkonte deri në 15,000 dollarë, pa llogaritur bonuset prej 80,000 dollarësh për titullin dhe kupën. Edhe pse aventura e tij zgjati pak javë për shkak të trazirave të vitit ’97, vetëm kësti i parë prej 10% që ai mori në dorë (30,000 dollarë) përbën sot një të tretën e vlerës totale me të cilën bashkia kërkon të shesë të gjithë klubin.
Sot, pas 30 vitesh, i gjithë klubi historik nxirret në shitje për një vlerë që nuk mbulon dot as rrogën e dikurshme të yllit argjentinas, dhe përsëri askush nuk troket në derë.
Privatizimi i klubeve, një ngërç mbarëkombëtar
Dështimi i ankandit në Lushnje ngre sërish në vëmendje problematikën e madhe të kalimit të klubeve nga pronësia shtetërore në atë private në Shqipëri. Modelet e deritanishme kanë treguar se procesi është i vështirë dhe shpesh me pasoja të rënda nëse nuk ka një plan të qartë asetesh. Raste si Vllaznia, e cila u privatizua vetëm pas një periudhe të gjatë tranzicioni, apo agonia disa vjeçare e Flamurtarit dhe rënia e Elbasanit, tregojnë se ligji për sportin dhe statusi i klubeve si shoqëri aksionare ende nuk po prodhojnë një treg të shëndetshëm dhe tërheqës për biznesin e madh.
Për KF Lushnjen, Bashkia tani do të detyrohet të rishpallë procedurat e ankandit, ndoshta duke ulur akoma më shumë vlerën fillestare të aksioneve, por për momentin, futbolli në qytetin që dikur sfidonte botën me emra si Mario Kempes, ka prekur zyrtarisht fundin e tij më të trishtë.
