Rama nuk largohet nga zemërimi i një nate, por nga një qëndresë që nuk blihet, nuk përçahet dhe nuk dorëzohet
Pushteti nuk ka frikë nga protesta që shpërthen sot dhe shuhet nesër. Nuk trembet nga një shesh i mbushur për disa orë, nga fjalimet e forta apo nga zemërimi që, pas mesnate, kthehet i lodhur në shtëpi.
Pushteti trembet nga qytetari që nuk tërhiqet.
Prandaj kjo protestë nuk duhet të shuhet, të copëtohet apo të dorëzohet në duart e negociatorëve pa mandat. Ajo duhet të vazhdojë deri në prodhimin e një pasoje të vërtetë politike: largimin demokratik të Edi Ramës dhe hapjen e rrugës për një zgjidhje kushtetuese që rikthen llogaridhënien, konkurrencën dhe besimin publik.
Rama nuk ka mbijetuar vetëm falë votave. Ka mbijetuar edhe duke lodhur kundërshtarin, duke blerë kohë dhe duke e kthyer çdo revoltë në një lajm treditor.
Skema është e njohur: qytetarët dalin, qeveria hesht; zemërimi rritet, pushteti provokon; më pas shfaqen ndërmjetësit, fillojnë bisedimet dhe gjithçka tretet në harresë.
Kjo skemë nuk duhet të funksionojë më.
Dialogu është pjesë e demokracisë. Por dialogu që kërkon vetëm zbrazjen e sheshit, pa përgjegjësi politike, pa garanci dhe pa rezultat konkret, nuk është zgjidhje. Është operacion për shpëtimin e pushtetit.
Askush nuk ka të drejtë ta shesë protestën në një tryezë të mbyllur. Askush nuk mund ta shkëmbejë zemërimin qytetar me poste, premtime apo marrëveshje personale. Çdo bisedim duhet të jetë publik, me mandat të qartë, kërkesa të matshme dhe afate konkrete. Përndryshe, negociatori nuk përfaqëson qytetarët. Përfaqëson veten.
Pikërisht kur një lëvizje fiton forcë, shfaqen edhe ata që kërkojnë ta zbusin, ta kontrollojnë ose ta përdorin. Kur frutat piqen, shfaqen edhe “krimbat e korbit”: zëra që predikojnë dorëzim si maturi, pazar si kompromis dhe harresë si normalitet.
Këtu duhet të jetë vija e kuqe.
Lëvizja qytetare nuk ka nevojë të jetë uniforme. Brenda saj mund të ketë bindje, histori dhe interesa të ndryshme. Por ajo duhet të mbetet e bashkuar rreth objektivit themelor: fundi demokratik i një qeverisjeje që ka konsumuar besimin dhe ka ngritur mbijetesën e saj mbi përçarjen, kontrollin dhe lodhjen e kundërshtarit.
Rama nuk largohet nga një marshim simbolik. Një pushtet i rrënjosur në administratë, institucione dhe propagandë goditet vetëm nga një presion i vazhdueshëm, masiv dhe i organizuar.
Kjo kërkon disiplinë.
Protesta duhet të jetë e pamëshirshme politikisht, por paqësore në mjetet e saj. Dhuna nuk e dobëson pushtetin; shpesh e shpëton atë. Një gur i hedhur mund të përdoret për të fshehur një mal me përgjegjësi. Një incident mund ta zhvendosë debatin nga korrupsioni dhe llogaridhënia te rendi publik.
Prandaj protesta nuk duhet as të shuhet, as të digjet. Duhet të qëndrojë.
Duhet të zgjerohet, të organizohet dhe të ruajë pastërtinë e kërkesës së saj. Duhet të dokumentojë çdo shkelje, të refuzojë provokimin dhe t’i hapë dyert çdo qytetari që kërkon ndryshim, pa e kthyer sheshin në pronë partie apo individi.
Nëse lëvizja tërhiqet pa prodhuar rezultat, pushteti do ta lexojë këtë jo si maturi, por si dorëzim. Do të kuptojë se mjafton të presë, të përçajë dhe të lodhë, derisa qytetarët të kthehen sërish në heshtje.
Dhe pas heshtjes do të vijë arroganca e radhës.
Një vendim tjetër pa transparencë. Një tjetër copë territori e trajtuar si pronë private. Një tjetër skandal pa përgjegjësi. Një tjetër brez që do të bëjë gati valixhet e shpopullimit.
Sepse pushteti që nuk ndëshkohet, nuk korrigjohet. Bëhet më arrogant.
Prandaj mesazhi duhet të jetë i prerë:
Mos e ndani lëvizjen. Mos e shisni protestën. Mos u ktheni në shtëpi si të mundur.
Qëndresa duhet të vazhdojë me mjete paqësore, kushtetuese dhe demokratike, derisa kostoja politike e qëndrimit të bëhet më e madhe se përfitimi i pushtetit.
Rama mund t’i mbijetojë zemërimit të një nate. Por asnjë pushtet nuk mund t’i mbijetojë pafund një shoqërie që refuzon të dorëzohet./vna
