Nga Marina Hyde
Gara për të qenë ndihmësi më i keq i Donald Trump mund të duket shumë e ngushtë. Por në fund është gjithmonë JD Vance, apo jo? Mund të thuash Stephen Miller, por Miller është shumë i fshehur për t’u konsideruar një ndihmës publik në oborrin grotesk të presidentit amerikan. Stephen duket se është gjykuar aq tmerrues sa administrata duhet ta mbajë larg syve të publikut. Nëse hyn në dyqan, Miller është ai produkti për të iniciuarit, për të cilin shitësi flet me zë të ulët: “Kemi edhe diçka në pjesën e pasme – jashtë regjistrave, si të thuash – nëse zotëria kërkon diçka pak më… speciale.”
Por Vance? Vance na bie mbi kokë si murtaja e njëmbëdhjetë – murtaja e paraqitjeve në media. Për sezonin e ardhshëm të South Park shpresoj që krijuesit t’i vendosin avatarit të tyre të tmerrshëm të zëvendëspresidentit një mitër papnore në kokë. Në fund të fundit kemi të bëjmë me një njeri libri i të cilit për rrugëtimin drejt katolicizmit ende nuk është botuar. Ai libër aktualisht ndodhet në zorrët e HarperCollins, gati për t’u nxjerrë në qershor – megjithatë Vance tashmë po i jep këshilla doktrinore kërcënuese Papës, si pjesë e pasojave në shumë fronte të Operacionit “Epic Facepalm”.
Këtë javë zëvendëspresidenti u tha vërtet një konference besnike të Maga: “Mendoj se është shumë, shumë e rëndësishme që Papa të jetë i kujdesshëm kur flet për çështje teologjie.” Për hir të Zotit, Vance – ai është zëvendësi i Krishtit në Tokë për fenë tënde. A i ke thënë ndonjëherë faleminderit? Në një farë mënyre, Papa Leo shpëtoi lehtë nga kjo përballje. Vitin e kaluar, paraardhësi i tij Papa Françesku u takua me Vance dhe vdiq brenda pak orësh.
Historikisht ka pasur shumë mënyra për të shprehur pakënaqësinë ndaj udhëheqjes së Vatikanit. Martin Luther gozhdoi 95 tezat e tij në derën e një kishe; Trump i derdhi të vetat në Truth Social pasi televizioni e kishte zemëruar sërish. Ndoshta Vance do të rezultojë një nga ata katolikë shkëputës si Mel Gibson, të cilët refuzojnë autoritetin e çdo forme të katolicizmit pas Koncilit të Dytë të Vatikanit dhe për pasojë nuk kanë njohur asnjë papë që nga viti 1963. (Në praktikë kjo nënkuptoi që Mel ndërtoi një kompleks kishtar privat në kodrat e Malibu-së me asete prej 42 milionë dollarësh dhe një kongregacion prej 70 familjesh – raporti im i preferuar “syri i gjilpërës” – dhe më pas thuhet se i qortoi ashpër ata besimtarë kur nuk e mbështetën në krizën e martesës së tij 28-vjeçare dhe në marrëdhënien e re.)
Ndërkohë, në mesin e besimtarëve të Selisë së Shenjtë na kërkohet të besojmë se këto janë kohë të vështira për katolikët Maga. Por është e vështirë të kemi shumë simpati për ta, duke qenë se shpesh duket se kanë përmbushur plotësisht thënien e vjetër se “e djathta kristiane zakonisht nuk është as kristiane dhe as e djathtë”. Sinqerisht, imagjinoni të lexoni gjithçka kaq gabim sa të besoni vërtet në kredencialet kundër abortit të një njeriu që dikur shpjegonte se çdo vaginë “është një minë e mundshme”. Duke folur për shmangien e sëmundjeve seksualisht të transmetueshme në Manhatanin e viteve ’90, Trump deklaroi famshëm: “Ishte Vietnami im personal… ndihem si një ushtar i madh dhe shumë i guximshëm.”
Ndoshta disi me vonesë, disa katolikë Maga tani po vënë në dyshim besimin që i dhanë një humnerë morale aq të madhe sa mund të shihej nga hapësira. Madje edhe nga qielli. Sulmi ndaj Papës, së bashku me vendimin e Trump për të postuar një imazh të krijuar me AI ku ai shfaqet si Jezusi, ka bërë që disa të mendojnë për natyrën e vërtetë të besimit fetar të Trump. “Nuk jam plotësisht i sigurt se çfarë besimi është ai,” i tha një besimtar i zhgënjyer gazetës The Times këtë javë. “Nga sa di unë, Trump u rrit si protestant tradicional, por nuk është frekuentues i rregullt i kishës. Kam përshtypjen se njohuritë e tij për Biblën janë shumë të kufizuara.”
E mendoni vërtet?
