Deklarata e fundit nga mbledhja e Këshillit të Sigurimit Kombëtar, e thirrur nga Presidenti Bajram Begaj, ngre pyetje të thella mbi rolin e Presidencës dhe raportin e saj me pushtetin ekzekutiv e atë të drejtësisë. Nën petkun e “bashkëpunimit institucional”, gjuha e përdorur në njoftimin për shtyp konvergon në mënyrë të qartë me narrativën e Kryeministrit Edi Rama, duke përçuar një mesazh ku kufijtë mes kontrollit të shtetit dhe pavarësisë së drejtësisë fillojnë e mjullohen.
Në njoftimin e Presidencës theksohet se:
“Për sigurinë kombëtare, institucionet nuk konkurrojnë me njëri-tjetrin. Ato kanë përgjegjësi të ndryshme, por i shërbejnë të njëjtit interes: sigurisë së Republikës së Shqipërisë.”
Kjo formulim shfaq një përputhshmëri të drejtpërdrejtë me deklaratat publike të Kryeministrit Rama, i cili në mënyrë të përsëritur ka kërkuar që organet e reja të drejtësisë (SPAK dhe Prokuroria e Përgjithshme) të mos kthehen në “pushtet mbishtetëror” apo të “konkurrojnë” me ekzekutivin. Përdorimi i togfjalëshit “nuk konkurrojnë me njëri-tjetrin” nuk është thjesht një thirrje për harmoni administrative; ai përçon një vizion ku hetimet ndaj figurave politike apo zyrtarëve të lartë perceptohen si përpjekje për të sfiduar autoritetin e shtetit.
Më tej, njoftimi nëllon:
“Hetimet e drejtësisë të zhvillohen tërësisht të pavarura dhe të respektohen nga të gjithë. Çështjet individuale të mos kthehen në krizë besimi ndaj shtetit dhe ndaj institucioneve të sigurisë.”
Në dukje, kjo deklaratë afirmon pavarësinë e hetimit, por togfjalëshi “çështjet individuale të mos kthehen në krizë besimi” pasqyron saktësisht retorikën politike të maxhorancës. Rama ka mbajtur vazhdimisht qëndrimin se përgjegjësia e zyrtarëve të hetuar është vetëm “individuale” dhe se veprimet e drejtësisë nuk duhet të dëmtojnë imazhin ose funksionimin e ekzekutivit. Kur Këshilli i Sigurimit Kombëtar e kornizon këtë çështje si kërcënim për “besimin ndaj shtetit”, ai vendos integritetin e pushtetit politik përballë veprimtarisë hetimore.
Një tjetër element kyç i gjuhës së përdorur në njoftim është pretendimi se:
“Institucionet t’u tregojnë qytetarëve se sistemi di të korrigjojë vetveten e të mbrojë interesin publik.”
Kjo frazë funksionon si një mjet për zbutjen e ndikimit që kanë hetimet e SPAK-ut në opinionin publik. Duke e paraqitur zgjidhjen e korrupsionit ose shkeljeve brenda institucioneve si një proces “vetëkorrigjimi”, gjuha e njoftimit tenton të minimizojë rolin e jashtëm e të pavarur të drejtësisë, duke e zhvendosur fokusin te kontrolli i brendshëm institucional.
Në përmbyllje, njoftimi rikujton natyrën e organit:
“Këshilli i Sigurimit Kombëtar nuk merr vendime. Ai është organ këshillimor i Presidentit të Republikës… Mbledhjet e tij zhvillohen të mbyllura.”
Edhe pse formalisht Këshilli është këshillimor, përdorimi i këtij platforme prapa dyerve të mbyllura për të përcjellë mesazhe mbi mënyrën se si duhet të veprojnë organet e drejtësisë shërben si një instrument presioni psikologjik dhe politik.
Relativizimi i Hetimit: Duke e cilësuar veprimtarinë e drejtësisë si një fushë ku “nuk duhet të ketë konkurrencë”, krijohet përshtypja se drejtësia duhet të vetëpërmbahet për të mos destabilizuar pushtetin.
Përputhshmëria Institucionale: Presidenti Begaj, në vend që të mbajë një pozicion të pavarur dhe garantues të balancës së pushteteve, përdor të njëjtin leksik dhe strukturë argumentuese me Kryeministrin Rama.
Përkufizimi i Interesit Publik: Në njoftim, “interesi publik” barazohet me ruajtjen e stabilitetit dhe besimit te institucionet ekzistuese, ndërsa për drejtësinë e pavarur, interesi publik përmbushet përmes llogaridhënies pa dallim.
Kjo mbledhje dhe gjuha e përdorur në njoftimin për shtyp dëshmojnë se linja mes mbrojtjes së sigurisë kombëtare dhe vendosjes së kornizave kufizuese për drejtësinë mbetet shumë e hollë.
