Nga Luçiano Boçi
Për vite me radhë, Druzhe Edi Rama dhe Druzhe Aleksandër Vuçiç hodhën tangon e tyre të shpifur në Ballkan.
Njëri hidhte hapin nga Tirana, tjetri nga Beogradi.
Njëri fliste për bashkëpunim, tjetri për miqësi historike. Njëri ia ngrite topin, tjetri e gjuante. Njëri bëhesh patriot, tjetri nacionalist dhe të dy përpiqeshin ta bindnin publikun se, po t’i lije vetëm ata, rajoni do të hynte në një luftë të pashmangshme.
Tangoja e tyre nuk ishte një kërcim i zakonshëm.
Kishte shumë kamera, shumë buzëqeshje dhe shumë deklarata për të ardhmen. U lidhën dhe me një emër impresionues, “Ballkani i Hapur”.
Në skenë dukej si projekt për qytetarët por në prapaskenë ishte një klub autokratësh që u premtonin popujve se mjaftonte të besonin te udhëheqsia e tyre.
Por tangoja mbaroi.
Sepse qytetarët e të dyja anëve të tangos kishin vendosur prej kohësh të mos duartrokisnin më.
E në këtë pikë as muzika e as pushteti nuk mjaftojnë. As skena, as kostumi, as orkestrimi mediatik.
Në fund, tangistët do rrëzohen si Vuçiç në skenë.
Vuçiç vetëm u rrëzua.
Këtë tangistin tonë e pret burgu, se turpin e historisë e ka në ballë tashmë!
