John Steinbeck, i cili besonte se “kjo histori e vetme është themeli i të gjitha neurozave njerëzore”, shfrytëzoi hapësirat e lëna të paplotësuara në rrëfimin biblik ndërsa shkruante Në lindje të Edenit, romanin që e konsideronte kulmin e veprës së tij si shkrimtar. Si një meditim mbi konfliktet familjare, moralin dhe vullnetin e lirë, romani ndjek jetët e ndërthurura të dy familjeve kaliforniane, Traskëve dhe Hamiltonëve. Titulli vjen nga Zanafilla 4:16, ku përshkruhet dëbimi i Kainit pasi zbulohet krimi i tij: “Dhe Kaini u largua nga prania e Zotit dhe banoi në tokën e Nodit, në lindje të Edenit.”
Gjatë gjithë romanit, historia e Kainit dhe Abelit shërben njëkohësisht si frymëzim dhe si tekst referimi. Teksa binjakët Trask flenë, Samuel Hamilton thotë gjatë një bisede pas darkës: “Dy histori na kanë përndjekur dhe na kanë shoqëruar që nga fillimi ynë. I mbajmë me vete si bishta të padukshëm, historinë e mëkatit fillestar dhe historinë e Kainit dhe Abelit.” Më pas ai përfundon: “Ne jemi fëmijët e Kainit.”
Në lindje të Edenit pasqyron idenë e mëkatit fillestar të Evës, personazhi Cathy braktis bashkëshortin dhe dy djemtë e sapolindur për të përfunduar duke drejtuar një shtëpi publike, dhe shqyrton mënyrën se si temat e sakrificës, dhunës dhe fatit trashëgohen brenda familjeve. Adam Trask konkurron me gjysmëvëllanë e tij Charles për vlerësimin e babait, ashtu si djemtë e tij, Cal dhe Aron, konkurrojnë për dashurinë dhe miratimin e tij. Charles dhe Cal janë fermerë që punojnë me gjithë fuqinë për t’i kënaqur baballarët e tyre, por në fund mbeten duarbosh, të plagosur emocionalisht dhe të përfshirë nga xhelozia e dhunshme.
Shërbëtori kinezo-amerikan i familjes Trask, Lee, i cili shërben si qendra morale e historisë, shpjegon rrëfimin e Kainit dhe Abelit, si dhe konceptin e lidhur me të, timshel, një term hebraik që Steinbeck e përktheu si “ti mundesh”. Ideja e zgjedhjes dhe e vullnetit të lirë përshkon të gjithë romanin e Steinbeck-ut: A janë njerëzit të dënuar përgjithmonë të përsërisin veprimet e dhunshme dhe të udhëhiqen nga zilia, apo mund të zgjedhin ta mposhtin të keqen?
Steinbeck nuk ishte as artisti i parë, as i fundit që e rikrijoi ose e rishikoi historinë e vrasësit të parë dhe viktimës së tij. Konflikti mes Kainit dhe Abelit, si dhe gjykimi që pason këtë konflikt, është shfaqur në pothuajse çdo formë arti gjatë shekujve, si një mënyrë për të eksploruar anët më të errëta dhe të paqarta të natyrës njerëzore.
Në Beowulf, përbindëshi Grendel përshkruhet si pasardhës i Kainit. Mbreti Klaudi i Hamletit pranon peshën e krimeve të tij duke thënë: “Mbi të rëndon mallkimi i parë, më i lashti / vrasja e një vëllai.” Lord Bajroni shkroi në vitin 1821 një dramë që synonte ta tregonte historinë biblike nga këndvështrimi i Kainit. Kaini i Bajronit ushqen një pakënaqësi të madhe për dëbimin e prindërve të tij nga parajsa, pasi ata iu dorëzuan tundimit të gjarprit.
Në veprat më moderne, studiuesit e filmit e kanë konsideruar zhanrin western si veçanërisht të përshtatshëm për idenë e një figure endacake, me të meta dhe të paqëndrueshme, një “i arratisur dhe endacak”, siç e përshkruan Bibla Kainin. Një seri novelash grafike të DC-së i paraqet vëllezërit si kujdestarë kozmikë të Shtëpive të Sekreteve dhe Misterit. Madje, edhe vepra si Kumbari mund të shihen si dëshmi se historia e Kainit dhe Abelit është shndërruar në një motiv të përsëritur të rrëfimit, ku marrëdhënia tragjike mes vëllezërve Fredo dhe Michael Corleone përfundon në tradhti, gjakderdhje dhe dhimbje familjare.
Përshtatja më e fundit e rrëfimit epik të Steinbeck-ut është një mini-serial i Netflix-it, i cili vendos Cathy-n në qendër të historisë shumëbreznore të konfliktit. Megjithatë, thelbi moral i historisë origjinale nuk është asnjëherë larg.
